To die or not to die?

Eergisteren toen ik thuiskwam hing er een doordringende geur in de gemeenschappelijke inkomhal van ons appartement. Een geur die mij akelig genoeg bekend voorkwam. De geur die we een aantal jaren geleden mochten rieken in de trappengang van een appartement van een vriend (ik zal geen namen noemen) waar een buur zelfmoord gepleegd had en pas na 3 weken in hartje zomer gevonden werd...

Dan moest ik even terugdenken aan enkele weken geleden toen een van onze Bulgaarse buurmeisjes aan mij vroeg of ik op een zekere maandagnacht rond 1am ook een schot had gehoord in het gebouw. Ik had niets gehoord, maar ja, we zijn hier al zoveel gewoon.

En dan is er onze luidruchtige bovenbuur die als hij zijn muziek aanzet, we onze muziek onmiddellijk afzetten, om toch nog in zekere zin een aangename avond te beleven. En die buur hebben we al enkele weken niet meer gehoord of gezien. Zou hij...?

Maar neen, gisteren avond kwamen we thuis en jaja, wie hoorden we? Onze bovenbuur! Hij leeft dus nog. En de geur was ook al sterk verminderd... Zou het mischien de geur van een of ander kuisproduct geweest zijn dat ze ook in het appartement onder ons gebruikt hebben dat ze enkele weken geleden geremoddeld hebben nadat de huisbaas en de politie de huurder (beter bekend als "de schilder" en ook als "Hey, I'm your neighbor, you have to say something back!") op straat gezet hadden?

North Beach

Na een tweetal weken op Europese bodem vertoeven, deed het deugd om nog een keer op stap te gaan in San Francisco. Sofie moest dringend een outfit hebben voor de trouw van mijn zus en dan stond er dus een middagje shoppen op het programma (waar beter dan in SF?). Uiteindelijk heeft ze niet 1 maar 3 outfits gekocht bij White House/Black Market in het shopping center. Echt plezant winkelen, niet druk, niet al te duur en een heel hulpvaardige staff. Een aanrader! Rara in welke kleur Sofie gaat aantreden?

In de late namiddag hadden we dan met Dave en Marijke afgesproken voor een wandelingetje in de gezellige North Beach buurt. Maar omdat Dave en Marijke nog niet op de top van 555 California geraakt waren, hebben we ons daar op het 52ste verdiep voor het grote raam neergezet met een prachtig zicht op de baai en de flarden fog die voorbij vlogen. Na een tussenstop in een gezellige irish pub werden we dan verwacht bij Nua. Een nieuw restaurant, dat alleen maar "rave" reviews krijgt en waar een reservatie vastkrijgen blijkbaar een echte uitdaging is. Maar het moet gezegd: het eten was heel lekker! En de service zo mogelijk nog beter. Hier komen we zeker en vast nog een keertje terug. Daarna zijn we in een naburige bar nog een afsluiter gaan drinken. Het Marina volkje had deze plek blijkbaar ook gevonden. Best wel is grappig om de TFB's (dat was het toch he Dave?) te bestuderen. En wie draagt er nu een golfhandschoen bij het uitgaan? Snobs...

Vast in New York

In een vorige post was ik al niet al te positief over American Airlines. En het wordt er niet beter op. Mijn vlucht in Brussel had een uur vertraging. Maar gelukkig had ik 5 uur (!) overstaptijd. Ondertussen had de vlucht hier ook een uur vertraging, maar toen we op het vliegtuig zaten bleek het technisch probleem toch wat erger te zijn dan gedacht. We hebben dan ook 2 uur op het vliegtuig moeten zitten zonder airco (zweten, want het is hier wreed warm in NY). De piloot vertelde om de 10 minuten dat het probleem binnen 5 minuten opgelost ging zijn. Uiteindelijk had hij beloofd dat we effectief tegen 8.25pm gingen vertrekken, maar nee dus. Ze gaan een andere vlieger zoeken. Ik zit ondertussen al ongeveer 8 uur te wachten in New York.... pffff.... Imagine wat ik in die tijd al niet had kunnen bezoeken!

Het was de eerste keer, maar ook wel de laatste keer dat ik met AA vlieg :(

Terug in Amerika

Ik ben op dit moment welgeteld een half uurtje terug in Amerika. Moest overstappen in JFK en moet nu nog een 3-tal uur wachten op de volgende vlucht naar SFO. Gelukkig hebben ze hier internet (wel niet gratis, maar ja). Ik profiteer er dan ook van om nog net op tijd (deadline is vandaag) enkele reviews af te werken en te submitten.

Bedankt aan iedereen voor de leuke avonden en etentjes in Belgie. Ik heb niks moeten missen (van koninginnehapje, tot mosselen, tot een goeie steak en brochette en natuurlijk de Belgische pintjes). Mijn excuses aan alle mensen die ik niet heb kunnen bezoeken, maar mijn verblijf was een beetje te kort. Binnen exact twee weken komen Sofie en ik dan samen terug, en dan zullen we jullie zeker wel een bezoekje brengen!

Barcelona

Vorige week maandag ben ik in de vroege ochtend naar SFO gereden voor mijn vlucht naar Barcelona (via New York en Brussel). Deze keer was het te doen met American Airlines. Niet echt een aanrader (no leg space, no food, no drinks). Dan toch maar United in het vervolg. Dinsdag had dan een 6-tal uur de tijd om even een tussenstop thuis te maken, want 's avonds om 8pm moest ik al terug naar Zaventem voor mijn vlucht naar Barcelona. Wat mij daar meteen opviel was hoe onvriendelijk de mensen daar waren, wat een contrast t.o.v. de Amerikanen. En ook: alles wordt daar super slecht aangeduid. Ik wist dat er in de luchthaven een station was, maar dat dan ook vinden was iets anders (bij de "I" kreeg ik als antwoord "We're not a tourist office". Waar staat die "I" dan voor? "Ignorant"?). Na nog wat rondvragen dan toch nog net op tijd de laatste trein richting Barcelona gevangen. Onderweg nog al mijn printouts van googlemaps verloren (zou ik mij dan toch maar een iPhone aanschaffen?), en maar op het gevoel mijn "studentenkot" gevonden. Het grappige was dat mijn collega Maks die enkele uren daarvoor was aangekomen net hetzelfde had meegemaakt: onvriendelijke Spanjaarden en een onmogelijk te vinden station. Gelukkig hebben ze daar een zuiderse levenswijze en konden we nog om 12am een pizza gaan eten en een pintje drinken.

Woensdag de hele dag op de conferentie Symposium on Geometry Processing (oftewel SGP) doorgebracht. Wat mij onmiddellijk opviel was de kwaliteit van de papers. En gelukkig had ik mijn "talk" al op de eerste dag, zodat ik de rest van de conferentie gerust was. Lunch ging door van 2pm tot 4pm en dinner van 10pm tot 12pm, even wennen dus. 's Avonds stadswandeling door het Gotische gedeelte (naast de Ramblas) en afsluitend cava en daarna tapa's en paella ergens in een lokaal (toeristenvrij, buiten ons natuurlijk) restaurantje.

Cava als afsluiter van de wandeling.

Paella, mmmm.

Donderdag weer een volle dag presentaties en 's avonds het "conference dinner" in de Mare Magnum in het haventje van Barcelona. De sfeer was er nogal vroeg uit dus zijn Maks en ik nog een pintje gaan drinken in een plaatselijk cafe in de buurt van ons verblijf. Daar hebben we nog enkele lokale expats ontmoet (waaronder een halve Belg), die in Barcelona zich bezig houden met het organiseren van conferenties (hoe toevallig toch).

Vrijdagmiddag was de conferentie al op de middag gedaan en hadden we eindelijk tijd om Gaudi's werken te gaan bezichtigen. Hieronder enkele sfeerbeelden van de Sagrada Familia:

En Parc Guell:


En Casa Batllo:

Zaterdagochtend moest ik dan vroeg opstaan (na een veel te korte nacht slaap) om om 9u mijn Iberia vlucht terug naar Belgie te nemen.

4th of July

4th of July is een van de zeer weinige dagen waar alle Amerikanen niet werken. Zelfs niet de graduate students van Berkeley. Met het lab zijn we dan ook gezellig gaan raften op de American River, niet ver van UC Davis. Raften is wel niet de correcte naam, want het doel was meer (a) hoe krijg ik zoveel mogelijk eten en drinken in een boot en (b) hoe kan ik zoveel mogelijk watergevechten uitlokken met andere boten.

In Belgie nemen we op een kayak tochtje wat water, en eventueel een appel mee op tocht. Hier waren we al 1 dag op voorhand bezig met het maken van proviand. Het resultaat was dan ook een halve frigobox per persoon in de raft, een pak water, een pak frisdrank, 50 zakjes chips, en doos clementines en een karton nectarines. Bij aankomst waren de nectarines gesneuveld (iemand was erin gaan zitten bij een watergevecht, jekkes), en hadden we voor de rest nog ongeveer alles over.
Voor de watergevechten hadden we 10 zeer deftige waterguns voorzien, zoals op de foto. Met 1 zo een gun kan je al snel 5 meter ver mikken, en het is zeker niet plezant om een straal van dichterbij te moeten trotseren. Bij aankomst was er 1 gun gestolen, en waren er 4 kapot. Al bij al was het wel plezant om af te koelen bij een watergevecht, want het was 'more than a hundred degrees' (tegen de 40 graden celcius).

's Avonds zijn we dan het vuurwerk gaan bewonderen vanuit Emeryville. Het voordeel was dat je daar het vuurwerk van San Francisco en dat van Berkeley tegelijk kon bekijken. Al waren ze niet perfect synchroon. Hoewel de twee vuurwerken gepland waren voor 9u30 is dat van Berkeley met de typische academische vertraging van 10 minuten begonnen. Toch indrukwekkend, al dat vuurwerk over het water, met de Bay Bridge op de achtergrond.

Windsurfing

Nu we hier meer dan 6 maand wonen is het wel tijd om lid te worden van een sportclub. De uitverkorene voor mij is de Cal Sailing Club, waar je voor 55 dollar per 3 maand kand windsurfen en ook zeilen naar believen. Mijn keuze valt op windsurfen, omdat dat iets actiever lijkt en mijn doel nog altijd is iets meer in vorm geraken. Vorige week heb ik de theoretische (open boek) en praktische (hoe zwem ik 300m in de zee met een plank en zeil) test doorstaan, dus nu ben ik officieel 'rated' om op mijn eentje de zee op te gaan. Gisteren heb ik dan ook een eerste les gevolgd, en nu kan ik met en tegen de wind in zeilen, en zelfs mijn plank draaien (of dus een bocht maken van 180 graden) zonder in het water te vallen. Het leuke is dat ik nu op een rechte lijn van en naar de dok kan surfen, zonder al te veel in het water te moeten en/of te zwemmen met dat gigantische zeil. Alles valt dus goed mee, alleen het 'wet suit' aankrijgen is altijd een hele klus. De zeilbootjes zien er ook wel leuk uit, dus misschien dat ik dat binnenkort eens uitprobeer.... Nu nog Bart overtuigen om mee te gaan :-) Het positieve is ook dat ik door het windsurfen de strakke wind hier meer en meer begin te apprecieren.... Zon, wind, water: wat kan een mens nog meer verlangen!