Sofie & Bart in San Francisco

Bye Bye San Francisco

2008-12-04T07:44:00.000-08:00

Sofie en ik zijn nu een dikke maand terug in Belgie en dus definitief verhuisd van San Francisco naar onze eigen stek in Herent. Onze inboedel hebben we voor een schappelijk prijsje kunnen doorverkopen aan de volgende huurster. De rest van onze bezittingen werden in een eerste shift van 4 grote zakken met mijn zus Els meegegeven na haar tweede bezoek hier een maand voor onze verhuis. De rest (6 zakken en een fietsdoos) hebben we zelf gewoon op de vlieger meegenomen tegen een kleine meerprijs. Geen container dus voor ons. En alles is goed en wel samen met ons in Belgie aangekomen.

In de laatste dagen in San Francisco, na onze trip doorheen de midwest, hebben we nog enkele mooie afscheidsetentjes mogen meemaken met vrienden en collega's waaronder een geslaagd dinner in Range met Tom en Jen (hier hebben we geen foto van spijtig genoeg) en een hot pot dinner bij Little Sheep met Brano, Jana, Sue en Alaric,...

Sue, Jana, Brano, Alaric, Bart en Sofie

Sofie en haar (ex-)collega's op Berkeley

Het afsheid zelf viel al bij al nog mee en viel ons eigenlijk niet zo zwaar. We waren er dan ook al lange tijd mee bezig. Maar nu we in Belgie goed en wel gesettled zijn begint het toch te kriebelen. We missen San Francisco en al onze vrienden daar toch wel heel veel. En natuurlijk zijn er daar ook slechte dingen (zoals armoede en criminaliteit), maar die dingen zijn we allang vergeten en we willen precies enkel nog de mooie dingen onthouden. Gelukkig moet Sofie voor haar werk in januari al in de buurt zijn en heb ik nog een gratis vlucht zodat we dus al snel weer een kleine week in San Francisco kunnen doorbrengen.

Aan al onze vrienden daar: we missen jullie! En aan al onze vrienden en familie hier: we zijn heel blij dat we terug meer tijd met jullie kunnen doorbrengen! En we beloven dat we zullen stoppen met zagen over "hoe goed het daar wel was en hoe slecht het hier wel is". Geef ons nog een beetje tijd, tot na de winter ;-)

Chicago to San Francisco (5)

2008-10-30T07:22:00.000-07:00

Op de tweede dag in Yellowstone hebben we nog wat geisers bezocht, maar ook de hele mooie canyon met bijhorende watervallen. Op weg richting Grand Teton NP zijn we langs een kudde buffels gepasseerd die op hun gemak lagen te grazen. Onze laatste nacht in Wyoming hebben we doorgebracht in Jackson Hole. Een gezellig ski dorpje, ten zuiden van Yellowstone.

Besneeuwde bomen en geisers in Yellowstone.

Dampend water in Yellowstone.

Voor Yellowstone Canyon.

Buffels in yellowstone.

Yellowstone Lake.

Grand Teton NP.

Eenzaam paard in Grand Teton NP.

Onze road trip bracht ons de volgende dag in de potato state: Idaho. Een derde van alle aardappelen die in de US geconsumeerd worden komen uit deze staat. Maar wat veel mensen niet weten is dat Idaho de meeste inkomsten haalt uit wetenschap en technologie. Centrum van dit alles is de hoofdstad Boise, waar we de nacht hebben doorgebracht in een verlaten hotel (we waren de enige gasten) in het historische centrum. In Boise hebben we sinds lang ook nog eens iets anders dan steak of hamburger kunnen eten. In Idaho hebben we ook nog Craters of the Moon National Monument bezocht, een "mooi stukje lelijke natuur" dankzij de verschillende vulkaanuitbarstingen. Ook de snake river canyon in Twin Falls was indrukwekkend. Evil Knievel heeft geprobeerd hier over te springen met een "rocket-powered cycle", maar is er helaas niet in geslaagd om een nogal dwaze reden.

Boom in de "tuin van de duivel" in Craters of the Moon.

Sofie op de rand van een vulkaan in Craters of the Moon.

Sofie aan Snake River Canyon. Hier probeerde Evil Knievel over te springen.

Na Boise, reden we Oregon binnen via Ontario en zijn we via Burns en Bend in Crater Lake NP terecht gekomen. Het oosten van Oregon is trouwens nog meer verlaten dan South Dakota, hier valt echt niks te beleven ;-). Maar Crater Lake is zeker de moeite en heel indrukwekkend. Een tip: als je Crater Lake bezoekt probeer dan de vulkaan op te wandelen i.p.v. te rijden. Ook de omringende bossen zijn heel mooi. Hier brandde het op sommige plaatsen trouwens nog... Onderweg hebben we er ook nog even van geprofiteerd dat Oregon geen sales tax heeft en zijn we gaan outlet shoppen in Bend.

Crater Lake.

De voorlaatste dag van onze roadtrip bracht ons in het noord-westen van California, waar we via Crescent City en de 101 (die hier trouwens een heel ander uitzicht heeft dan de 101 in de bay area) naar de Avenue of the Giants gereden. Een heel mooi stuk highway van ongeveer 30 mijl (waar vroeger de 101 liep) doorheen een bos van gigantische redwoods. We hebben hier de hele namiddag doorgebracht en later overnacht in het verlaten Garberville.

Avenue of the Giants.

Omgevallen boom in the Avenue of the Giants. Tot maart 1991 de langste boom ter wereld.

Drive through tree.

Ondertussen hadden we er meer dan 3000 mijl (net geen 5000 km) opzitten op 8 dagen, meer dan voldoende dus. Met maar 150 mijl verwijderd van San Francisco besloten we om recht naar huis te rijden (weliswaar met een stop in Russian River Valley om te lunchen bij een goed glas Pinot Gris). Het deed deugd om terug in San Francisco te komen. Natuurlijk hing de mist zoals het hoort over de Golden Gate Brug, maar in downtown SF scheen het zonnetje mooi. 's Namiddags hebben we onze 400 lbs aan bagage overgebracht van Tom en Jen's appartement naar ons hotel in de buurt van SFO. De road trip werd afgesloten met een heel geslaagd dinner samen met Tom en Jen bij Range. Bedankt voor de mooie foto kader trouwens!

Pinot Gris in de Russion River Valley.

Chicago to San Francisco (4)

2008-10-21T18:58:00.001-07:00

De donkere wolken boven Cody beloofden gisterenavond niet veel goeds. En ja, inderdaad, het sneeuwde toen we opstonden. Maar een lokale cowboy verzekerde ons dat we geen sneeuwkettingen nodig zouden hebben in Yellowstone. Hij was blijkbaar niet goed op de hoogte, want sneeuwkettingen waren toch wel "verplicht" bij het binnenrijden van het oudste nationale park. Gelukkig mochten we toch doorrijden (omdat ze geloofde dat ik ervaren ben in het rijden in sneeuw ;-)). En al bij al viel het nog wel mee zoals je op de fotos hieronder kan zien.

Oostelijke ingang van Yellowstone National Park.

Besneeuwde wegen, maar doenbaar zonder kettingen.

Een eenzame buffalo.

Yellowstone is voornamelijk bekend door de aanwezigheid van geisers. Over het hele park zie je stoom uit de grond omhoog komen. En dat geeft natuurlijk spectaculaire en verbazingwekkende beelden.

Old Faithfull net voor het uitbarsten. Wij zagen hem uitbarsten om 12u57, nauwkeurig voorspeld door de rangers.

Op sommige plaatsen zie je hele meren van dampend water.

Niet alleen damped, maar echt kokend water!

En die stoom riekt natuurlijk naar... ?

Niet zo hoog als Old Faithfull, maar daarom niet minder indrukwekkend.

De combinatie met andere grondstoffen geeft dan weer borrelende modderpoelen.

Dampend water loopt in de rivier.

Vaak krijg je ook heel mooie kleuren (helder blauw en groen).

Naast die geisers is natuurlijk de fauna en flora ook heel mooi.

Sofie en ik overnachten vandaag in West Yellowstone en bezoeken morgen nog een ander deel van het park voor we doorrijden naar Grand Teton National Park.

Chicago to San Francisco (3)

2008-10-20T19:48:00.001-07:00

Dag 3 bracht ons vanuit Wall, South Dakota in de Black Hills. Naast heilige bergen voor de indianen, ook hun eigendom, althans zo zou het moeten zijn, ware het niet dat de aanwezigheid van goud ervoor zorgden dat de blanken zich niet aan de overeenkomsten hielden. Met gewapende conflicten tot gevolg. De Black Hills zijn nu vooral bekend door de aanwezigheid van Mt. Rushmore, de berg waar 4 presidenten uitgekapt zijn: Washington, Jefferson, Roosevelt en Lincoln.

Op vraag van het Lakota opperhoofd "Standing Bear", werd beeldhouwer Korczak Ziolkowski aangetrokken om een groter en meer indrukwekkender beeld te maken voor de indianen ter nagedachtenis van "Crazy Horse". Korczak begon er in z'n eentje aan in 1948, maar het is nog steeds niet afgewerkt. Zijn kinderen en kleinkinderen werken er nu aan voort, maar het belooft nog veel werk te zijn. Het zal in elk geval heel indrukwekkend zijn moest het ooit afgeraken. Het zal dan ook het grootste beeldhouwwerk ter wereld zijn (200m hoog). De 4 hoofden van Mt. Rushmore passen allemaal in het hoofd van Crazy Horse. En dan komt het paard er ook nog bij. Om je een idee te geven van wat het zou moeten worden zie je hieronder een foto van een schaalmodel met op de achtergrond de rots in z'n huidige toestand. De foto eronder toont met een schets wat het resultaat zal zijn.

Na de Black Hills zijn we doorgereden naar Wyoming op weg naar Yellowstone. Onderweg zijn we door Bighorn National Forest gepasseerd (zie foto hieronder) om net voor het donker werd in Cody, op zo'n 50 mijl van Yellowstone, toe te komen. Cody is een echt cowboy stadje en we slapen ook in een typisch hotel dat recht uit een western zou kunnen komen. Morgen staat Yellowstone op het programma.

Chicago to San Francisco (2)

2008-10-19T19:17:00.001-07:00

We hebben net de tweede dag van onze road trip afgerond: 600 mijl of een kleine 1000 km door Iowa, Minnesota en South Dakota. Vandaag zou een overbruggingsdag zijn met als voornaamste doel om zoveel mogelijk kilometers af te leggen. Niet echt in de spirit van een road trip. Maar we hebben ons best gedaan om het weinige interessants onderweg toch te bezoeken. Zo hebben we een rustpauze gehouden om het Corn Palace te bezoeken en in South Dakota aan de Missouri rivier een museum over de Sioux indianen te bezichtigen. Maar het hoogtepunt van de dag viel helemaal op het einde met een bezoek bij zonsondergang aan Badlands National Park. Enkele sfeerbeelden zie je hieronder.

Chicago to San Francisco (1)

2008-10-18T19:34:00.000-07:00

Sofie had mij verlaten sinds vorige zaterdag voor een conferntie in Chicago. Na ons appartement leeggemaakt en gekuist te hebben ben ik haar woensdag achterna gevlogen. Veel tijd in Chicago zelf hadden we niet, maar we hebben toch een goede en vooral positieve indruk gekregen! Wat een mooie en propere stad. En zo'n vriendelijke mensen! Ik had het geluk dat het donderdag stralend weer was en ik heb de "postcard tour" van de Loneley Planet gedaan. En natuurlijk brengt die je langs Millennium Park zoals je hieronder kan zien.

"The Bean" in Millennium Park in Chicago.

Vrijdagnamiddag zijn Sofie en ik samen bevroren tijdens de boottocht van de Architecture Foundation. Heel mooi en interessant, maar spijtig dat het zonnetje vandaag even weg was.

Zicht vanop de rivierboottoch van de Architecture Foundation.

Onze laatste avond in Chicago zijn we afgesloten met een dinner in het Signature Restaurant op de 95ste verdieping van het Hancock gebouw. Dit is het 3de hoogste gebouw in Chicago en je hebt er dan ook een prachtig uitzicht!

The Hancock Building, het 3de hoogste gebouw in Chicago.

Zicht op downtown Chicago vanop The Hancock.

En deze middag zijn we dan vertrokken op onze road trip van Chicago naar San Francisco. Nee, inderdaad, we vliegen niet terug, maar we rijden. En het is de moeite! Mooie herfstkleuren in historische stadjes (Galena en Dubuque) maken het plaatje perfect.

Op de achtergrond het huis van president Grant, in het pitureske stadje Galena.

We zitten nu in een gezellig b&b in Cider Falls (Blackhawk Hotel), waar we dankzij een annulatie een ruime kamer met jacuzzi en al voor geen geld (allee, toch in verhouding met Californische prijzen) hebben kunnen vastkrijgen. En dat op een zaterdagavond!

Morgen staat er een lange tocht op het programma, dus we gaan vroeg in ons bedje kruipen...

Het wordt tijd om te verhuizen

2008-10-13T13:30:00.000-07:00

Dit is vorige nacht gebeurd, op 2 blokken van waar wij wo(o)n(d)en in San Francisco. Het wordt tijd dat Bart ook veiliger oorden opzoekt zou ik zeggen!

San Francisco verlaten

2008-10-13T09:53:00.000-07:00

Zaterdagochtend om 11u ben ik de laatste keer de lange trap van ons appartement in 8th street afgestapt. Richting luchthaven voor een vergadering en conferentie in Chicago. Bart blijft achter, alles is al gepakt maar hij zal toch nog wat moeten kuisen. Bon, hij had mij twee jaar geleden hetzelfde gelapt in Belgie, dan heb ik de kuis in Herent ook alleen moeten doen (al moet ik toegeven dat ik daar wat hulp van het thuisfront gekregen heb).

In elk geval, het is niet gelukt om ons 'todo-lijstje' af te werken. Al een jaar zijn we aan het plannen om Angel Island eens te bezoeken. Dat is het grootste eilandje in de Bay, naast Alcatraz, en je hebt er mooie zichten op San Francisco. Vrijdagnamiddag, tijdens onze laatste wandeling op Embarcadero, waren we nog van plan de ferry te nemen en het eens en voor altijd van onze todo-lijst te schrappen. Ferry's naar Angel Island vertrekken echter enkel op Fisherman's Warf, veel te toeristisch naar onze goesting dus we zijn er maar weggebleven. Dan hadden we nog een reden om eens terug te komen naar San Francisco!

En wat is nu gebeurd? Angel Island staat in brand. Hieronder wat sfeerbeelden...

Saying Goodbye

2008-09-26T20:39:00.001-07:00

Het is nu bijna een maand geleden dat we nog iets geblogd hebben. En daar is een goede reden voor. Sofie en ik hebben het zo druk met afscheid te nemen van San Francisco. Ja, al een maand zijn we bezig met afscheid nemen. En het is niet gemakkelijk. Het doet zelfs wreed veel zeer. Binnen 4 weken is het hier gedaan en gaan we "onze stad", onze collega's en nieuwe vrienden hier moeten missen. En ook al zijn we hier "maar" 2 jaar geweest, er is geen avond geweest dat we ons verveeld hebben, er is geen weekend geweest dat we geen uitstapje maakten of met mensen afspraken om een hapje te gaan eten of een cocktail of pintje te gaan drinken.

Bij alles wat we doen beseffen we dat het wel is de laatste keer zou zijn. Vorig weekend heb ik de laatste grote fietstocht gedaan in Marin County, met prachtige zichten op de Pacific. Vorig weekend zijn we ook een waarschijnlijk laatste keer in Golden Gate Park geweest (en voor de eerste keer te voet, i.p.v. met de fiets, wat een hele andere ervaring is). En dan zijn we ook nog bezig met de verhuis te regelen, onze inboedel te verkopen, de laatste deadlines af te werken. De tijd vliegt en ik weet nu al dat we voor we het goed en wel beseffen terug in Belgie zullen staan.

Hoe zeer afscheid nemen ook doet, we zien toch wel uit om terug in ons appartement in Herent in te trekken en wat ruimer en luxueuzer te wonen, om onze "oude" vrienden en familie terug wat regelmatiger te kunnen zien, om terug lekker brood en beleg te kunnen eten, ...

Terwijl wij hier aan het afscheid nemen zijn, is er weer een hele lading nieuwe belgen toegekomen, die ons via de blog of via het werk gevonden hebben. Het was leuk om met hen af te spreken en wat tips i.v.m. San Francisco door te geven. Ik ben wreed jaloers op hen, want ook al waren we hier voor te werken, het is en blijft toch nog altijd een beetje "elke dag op vakantie". Om deze melancholische post af te sluiten... hier een fotoblog van de afgelopen 3 weken...

Genieten van het mooie weer met Jen en Tom in Santa Cruz.

Voor de eerste keer naar San Francisco Zoo met Kristof en zijn familie.

Ons eerste muziekfestival in Golden Gate Park: Power to the Peaceful.

Met mijn (fiets)buddy Tom in Golden Gate Park. Ja, je ziet dat goed: bud light.

Met Jen, Tom, Hao en een vriend van Tom wiens naam me even niet te binnen schiet in het broeierig hete Cha Cha Cha.

Met Tom in Cha Cha Cha.

Fietstochtje met Hao naar Industrial Light & Magic.

Mexican dinner met Gerry en Ruth (de andere twee mensen kennen we niet ;-))

Afscheidsfeestje van Hao in AsiaSF. Hao staat niet op de foto, wel Maryam, wij, Sue en Martin.

BBQ en waterballonnengevecht op Stanford bij Leili en Ian. Met collega's en vrienden.

Bezoek voor de eerste keer aan Conservatory of Flowers in Golden Gate Park met Bert en Nele (pas gearriveerd op Berkeley).

Bert, Nele en Sofie in de Japanese Tea Garden in Golden Gate Park.

Tom, Roosje en Marie op bezoek.

Wedding Sue & Martin

2008-09-02T21:08:00.000-07:00

Sue en Martin zitten ondertussen ergens in de jungle in het Amazonewoud te genieten van hun honeymoon, hoog tijd dus om even te bloggen over hun trouw en het bijhorende weekend uitstapje naar Sonoma. Voor Sofie en ik was het trouwens de eerste Amerikaanse trouw...

Om het feest compleet te maken hadden we een mini convertible gehuurd om wat te cruisen door de heuvels van Sonoma. Vrijdag avond, als het al donker was, zijn we vertrokken en we konden toch niet weerstaan om het dak open te doen. Geweldig om in het donker onder de sterrenhemel rond te rijden!

Wij met het Sonoma Hotel op de achtergrond.

Na ingecheckt te zijn in het Sonoma Hotel zijn we Sue & Martin en hun familie gaan vervoegen in de bar van Eldorado Kitchen voor een drink na hun rehearsal dinner. Zaterdag begon de trouw pas om 17u, dus we konden is goed uitgaan, ware het niet dat alles in Sonoma al rond 1am sluit...

Sofie aan het cruisen in de mini.

Zaterdag zijn we eerst richting Napa Valley gereden om in St. Helena te gaan lunchen (Cindy's Backstreet Kitchen, een aanrader!). De rest van de namiddag heeft Sofie zich geamuseerd met in de mini rond te cruisen.

Plaats van de trouw: de Nicholson Ranch in Sonoma.

Hoogtepunt van de dag was natuurlijk het trouwfeest zelf. Die vond plaats in de heel gezellige (Jack ;-)) Nicholson Ranch. De plechtigheid zelf was zoals in de film buiten op het gras. Vrij kort, toch naar Belgische normen. Het eten zelf vond ook buiten plaats (gelukkig waren er heaters) en was vergelijkbaar met een Belgische trouw en heel lekker. Groot verschil met Belgie: veel meer speeches! Voor het dans/karaoke feest verhuisden we wel naar binnen ;-). 't Was heel plezant, maar al vrij snel gedaan, om 12u30 was de laatste dans. Toch een verschil met het Belgische doorzakken tot 5-6am.

Martin (rechts), op het moment dat Sue toegewandeld komt. De uitdrukking zegt alles ;-)

Sue en haar papa.

Bart & Sofie.

Wie is de volgende?

Die sleffers waren eigenlijk voor de vrouwen bedoeld...

Martin, Sue en Hao en Hao's portret van het bruidspaar.

Zondag, na een gemeenschappelijke brunch in het Swiss Hotel, zijn Sofie en ik richting kust gereden om via Highway 1 en Mt. Tamalpais terug thuis te komen. Een heel mooi weekend met een stralend koppel en een fantastich trouwfeest in de wijngaarden van Sonoma!

Stinson Beach gezien vanop de Panoramic Highway (een stevige kuitenbijter trouwens).

Home sweet home.

Los Angeles

2008-08-17T13:38:00.000-07:00

Dit jaar vond SIGGRAPH, de belangrijkste computer graphics conferentie, weer plaats in Los Angeles. Ik zeg "weer", want ongeveer elk ander jaar vindt SIGGRAPH hier plaats. De nabijheid van de movie en game industrie maakt dat er in LA het meeste winst kan gemaakt worden.

Dit was dan ook de ideale gelegenheid om een keertje Pieter en Saskia te bezoeken. Op een uurtje vliegen met Virgin America stonden Sofie en ik zaterdag middag in LA. Door gesukkel met de GPS en het ingeven van een verkeerd adres zijn we dan met onze huurauto in Santa Monica uitgekomen i.p.v. Manhatten Beach. We hebben daar in een van de vele gigantische parkeergarages geparkeerd en zijn dan gaan eten bij een Italiaan op de Third Street Promenade. Daar heb ik zo mogelijk de slechtste pasta ooit gegeten in mijn leven, bwaaaak. Wat was dat! Ik had natuurlijk yelp moeten raadplegen. Het dessert daarentegen aan de overkant van 't straat viel dan weer heel goed mee.

Coole beesten op de 3rd street promenade in Santa Monica.

Chocolate cake en sorbet... mmmmmm....

Santa Monica is ideaal voor te shoppen, wat we dan ook gedaan hebben ;-). 't Was weer lang geleden dat Sofie en ik nog is samen wat tijd voor elkaar hadden. Na het shoppen zijn we Muscle Beach en de Wharf is gaan bekijken. 's Avonds zijn we dan bij Pieter en Saskia gaan apperitieven en samen sushi gaan eten. We mochten daar ook gebruik maken van hun logeerbed en 's ochtends hebben we zelfs van Pieter's lekkere (en zeer vullende) pannekoeken mogen proeven. Nog is merci voor de hartelijke ontvangst ;-)

Pacific Coast Highway in Santa Monica.

Santa Monica Beach. Nogal een verschil met San Francisco's stranden.

Zondagmiddag zijn we naar Griffith Park gereden en hebben we wat gerelaxed aan het Observatory. Van daar zijn we doorgereden naar de de Topanga Canyon Blvd. Heel gezellig stukje weg (en natuur) in LA, met een dramatisch einde: plots kom je recht op de oceaan uit. Na een te vergeefse poging om in Venice Beach een parkeerplaats te bemachtigen, zijn we maar doorgereden naar Little Tokyo om in mijn conference hotel in te checken: The Kyoto Grand Hotel. Redelijk OK hotel, maar het personeel aan de registration desk moet dringend eens op een cursus customer service gestuurd worden.

"Hollywood" en James Dean gezien van aan het Observatory in Griffith Park.

Zicht op Downtown LA vanop het Observatory aan Griffith Park.

We zijn dan nog even Olvera Street gaan bezoeken: een historisch (lees commercieel) centrum van LA. Dinner was weer een tegenvaller (ondanks yelp consultatie): een vreselijk slechte hamburger bij Tommy's Original World Famous Hamburgers. Gelukkig maakten de frietjes veel goed. Voor Sofie was dit de laatste stop in LA en na weer wat miserie met de GPS (een software bug waardoor ze altijd terug in Griffith Park terecht kwam i.p.v. op LAX) is ze dan toch op tijd ingecheckt geraakt bij Virgin. De stress was eigenlijk helemaal niet nodig, want de vlucht had 2 uur vertraging wegens slecht weer ('t Is ook altijd de schuld van het weer!). Ik daarentegen ben zondagavond vroeg in mijn bed gekropen met de TV op de olympische spelen ;-)

Sofie in Olvera Street.

Het prachtige Walt Disney Concert Hall in de buurt van Little Tokyo.

Lekkere frietjes bij Tommy's (de hamburger was niet te eten).

De Kyoto Grand Hotel in Little Tokyo.

De SIGGRAPH conferentie zelf liep van maandag tot vrijdag en bestond, zoals elk jaar, voornamelijk uit presentaties bijwonen en networking. Toon, Phil en ik hadden samen een paper over particle fluids dat goed onthaald werd. Onze promo sponsjes vielen dan ook zeer in de smaak. Een van de mindere punten was de welkomstreceptie. Die vond dit jaar plaats in het Dodger Stadium tijdens een baseball game. De receptie was onder de tribune en het eten was dit jaar hot dogs en nachos, i.p.v. het meer verfijnde receptie eten van de afgelopen jaren. Echt sociaal was dit concept ook niet, want bijna iedereen zat in de tribune. Normaal is de openingsreceptie de ideale gelegenheid om oude bekenden terug te zien en een babbeltje te slaan. De drinkwedstrijd tussen de finnen en de zweden die volgde na de receptie in downtown LA in de Library Bar was dan wel weer plezant.

Toon presenteert ons paper voor een volle zaal (vooral niet achterom kijken op het scherm ;-)).

The Figueroa Hotel, hier vond het Disney feestje plaats aan de outdoor pool.

Korean BBQ met de Stanford Geometric Modeling Group.

Baseball in het Dodger's Stadium. Indrukwekkend, maar minder geslaagd als een social event.

Visit to Google

2008-08-08T18:50:00.001-07:00

Vorige week ben ik samen met Martin op uitnodiging van Chris een bezoekje gaan brengen in de Google headquarters (het Googleplex in Mountain View). Martin en ik hebben daar een NDA ondertekend, dus eigenlijk mag ik er niks over zeggen, maar 2 dingen vond ik toch wel grappig en aangezien er op andere plaatsen op het internet al over geblogd of geschreven is, ga ik daar toch maar mooi naar refereren ;-)

In de lobbies hangen tv-schermen omhoog die elke 2 seconden een random query tonen die ergens op een server van Google binnenkomt. Heel fascinerend om te zien wat er over de hele wereld gegoogled wordt. Lees er hier meer over.
In het hoofdgebouw is een muur die vol hangt met foto's van een Google werknemer, telkens met een andere beroemde persoon. Die werknemer is helemaal niet zo speciaal, een gewone Google ingenieur, maar hij heeft er zijn hobby van gemaakt om met zoveel mogelijk bekende bezoekers op de foto te gaan. Kijk hier voor enkele van die foto's. En hier voor de rest. Hilarisch!

Voor de rest is Google een bedrijf als een ander. Misschien 1 puntje dat ze van mij op Stanford ook wel zouden mogen invoeren: heel de dag gratis eten en drinken van topkwaliteit (allemaal organisch natuurlijk). Martin, Chris en ik hebben er dan ook samen geluncht en het was inderdaad heeeeel lekker!

Caltrain

2008-08-08T17:53:00.001-07:00

Meer en meer mensen nemen de trein van San Francisco naar de peninsula (of omgekeerd) en terug. Elke dag zijn dat er zo'n 40,000 en dit aantal blijft groeien door de toenemende benzineprijzen. Van die 40,000 is er 6% die een fiets mee aan boord neemt. Ik behoor tot die 6%. De combinatie fiets-trein-fiets is een van de meest gemakkelijke en aangename commute mogelijkheden. 's Ochtends spring ik 10 minuten voor de trein vertrekt op de fiets, rij tot het station, neem de fiets op de trein en stap in Palo Alto af voor een nieuw ritje van een 10-tal minuten tot aan mijn bureau. En het mooiste van al is dat je voor die fiets op de trein (in tegenstelling tot Belgie) geen extra kosten moet betalen. Maar daar gaat dus verandering in komen...

Op de meeste treinen is er immers maar plaats voor 32 fietsen en het gebeurt dan ook vaak dat je er niet meer bij mag. Zo heb ik al eens 3 treinen zien voorbij gaan zonder dat ik er op mocht, met een uur vertraging thuis tot gevolg. Om dit probleem aan te pakken stelt Caltrain nu voor om fietsers extra te laten betalen. Ze willen dus mensen die de combinatie fiets+trein gebruiken afschrikken in de hoop zo meer plaats te hebben voor fietsers. Belachelijke oplossing natuurlijk! Mijn eigen oplossing bestaat erin om het hele traject met de fiets te doen. Heel mooi (langs Skyline Blvd), maar toch een beetje te lang om het elke dag te doen (60km enkele rit).

Om met een positieve noot te eindigen: Wat vind je van deze fiets in de vorm van de Golden Gate Bridge? Die ben ik op de Caltrain nog niet tegengekomen...

The Mole

2008-08-04T23:04:00.000-07:00

De meesten onder jullie zullen zich dit tv programma nog wel herinneren: De Mol. Ook hier bestaat er een Amerikaanse versie: The Mole, op abc in prime time uitgezonden. De prijs voor de winnaar is hier precies wel een pak groter dan in Belgie. Spijtig dat we dit nu pas te weten zijn gekomen (bedankt Tom voor de tip!), want ze zitten al aan de laatste aflevering, waar nog maar 3 kandidaten overblijven. Wil dit nu zeggen dat Bart, Tom en Michiel nu helemaal binnen zijn?

The Google Effect

2008-07-31T18:47:00.000-07:00

Iedereen die in San Francisco en de Bay Area woont kent ze wel: de zwarte shuttle bussen van Bauer die de werknemers van Google komen ophalen en afzetten in het Googleplex, de kantoren van Google. 's Ochtends en 's avonds zie je door heel San Francisco deze bussen rondrijden. Nu blijkt dat, tegen de normale gang van zaken in, de huur- en koopprijzen van huizen en appartementen in de buurt van de stopplaatsen van de Google shuttle bus, de laatste jaren de hoogte zijn in gegaan. Althans volgens dit artikel. Dus voor wie op zoek is naar een woonplaats in San Francisco, toch maar even te weten zien te komen waar die bussen juist stoppen (informatie die trouwens niet publiek beschikbaar is).

Dublin

2008-07-23T20:52:00.001-07:00

Na Kopenhagen en een korte tussenstop in Belgie, zijn Sofie en ik samen richting Dublin gevlogen. Laat op de zondagavond kwamen we toe, samen met een hele vlucht Russische kinderen, die natuurlijk geen Engels konden en hun immigratieformulieren niet hadden ingevuld. Meterslange wachtrijen als gevolg (nog erger dan de Amerikaanse toestanden). Na anderhalf uur zijn we dan toch door immigratie gesukkeld toen we beseften dat we eigenlijk helemaal niet moesten immigreren en gewoon bij de Irish Police lijn hadden mogen gaan... De taxi rij buiten was nog 10 keer zo lang als de immigratie rij binnen en we hebben dan ook wijselijk de bus gepakt richting centrum.

Typische dubbeldekbus op O'Connell Street.

Ik was in Dublin voor de conferentie "Symposium on Computer Animation", waar ik hoge verwachtingen voor had en die inderdaad ook ingelost zijn. Een heel interessante conferentie met een goede variatie aan papers van hoge kwaliteit en interessante keynote talks. Ook de setting viel heel goed mee (Trinity College Dublin) en de sociale events waren goed georganiseerd en heel fun.

Sofie in Trinity College.

Bart in Trinity College.

The Book of Kells tentoonstelling in Trinity College is zeker de moeite.

De eerste avond werd geopend met een pub quiz. Een quiz in een pub met guinness en gefrituurde hapjes om de dorst en honger te lessen. Ons groepje bestond spijtig genoeg vooral uit niet-Engelstaligen en we zijn er dan ook in geslaagd om als laatste te eindigen... Maar het was er niet minder plezant om. Misschien zat de guinness daar wel voor iets tussen.

Het eigenlijke conferentie dinner vond plaats in de hoogst gelegen pub van Ierland: Johnnie Fox's. Daar werden we ook getrakteerd op "The Hooley", een heuse performance met live muziek en Ierse dans. Heel indrukwekkend.

Ierse muziek...

... en dans.

"The ETH Zurich people". Hier had iedereen duidelijk al genoeg van guinness.

De rest van de ETH gang, aangevuld door Sofie en ik.

De andere avonden hebben Sofie en ik ons bezig gehouden met rond te dwalen in de vele historische buurten in Dublin (met af en toe een drinkstop natuurlijk).

Standbeeld van Oscar Wilde in Merrion Park.

Beeldje dat de (zwangere) moeder van Oscar Wilde voorstelt: Lady Jane Francesca Wilde.

Dublin Castle.

Park achter Dublin Castle.

Christchurch Cathedral.

De Temple Bar in de beruchte wijk.

Tussenstop om de dorst te lessen. Sofie lust guinness echt niet graag.

Onze laatste dag hebben we afgesloten met een bustrip naar de noordkust en de Malahide Castle. Mooi en entertaining dankzij de zeer geengageerde buschauffeur. Als iedereen zijn werk maar zo graag mocht doen.

De kust ten noorden van Dublin.

Achterpoortje van Malahide Castle.

Malahide Castle.

Nogmaals. Malahide Castle is omringd door een prachtige grote tuin.

Ook Dublin raad ik aan om eens een bezoekje te brengen! Voila, dat was het voor onze Europa tripjes. De volgende posts zullen terug over San Francisco gaan...

Kopenhagen (2)

2008-07-23T20:36:00.000-07:00

Kopenhagen heeft niet alleen gezellige winkelstraten en pleintjes met terrassen, maar ook een overvloed aan mooi design en architectuur. Een van de gebouwen die mij het meest in het oog gesprongen is, is het Tietgenkollegiet (alleen de naam al!). Dit gebouw is een studentenresidentie en ligt naast een kunstmatig kanaal Hier zou ik in mijn studententijd wel willen gewoond hebben.

Ook het gebouw voor informatietechnologie, waar de conferentie plaats vond, sprong in het oog. Dan vooral van binnenuit zoals de foto hieronder aantoont.

Dus voor wie nog eens een weekendtripje wil plannen kan ik zeker en vast Kopenhagen aanraden.

Duur Belgie

2008-07-08T06:40:00.000-07:00

Ligt het nu aan de dure Euro, of aan het feit dat tip en tax hier altijd al in de prijs inzitten, maar voor ons is het toch altijd schrikken als we hier uit eten gaan. Het is hier makkelijk 25 euro (dus 40 USD) voor een hoofdschotel! Dat hebben we in San Francisco toch nog niet vaak meegemaakt hoor. Vaak betalen we daar voor een etentje per 2 rond de 60-70 dollar, dus 30-35 dollar per persoon (en dat is dus ook inclusief tax en tip). En dat is dan nog voor meer dan een voorgerecht! Dit is hoe wij standaard uit eten gaan: we delen het voorgerecht, eten elk een hoofdgerecht en delen het nagerecht en drinken meestal ook wat wijn of een cocktail. En in Belgie is het dus vaak al duurder enkel voor een hoofdgerecht...

Aan de andere kant is op stap gaan hier wel goedkoper. Een avondje doorzakken op de oude Markt in Leuven is vele goedkoper dan de veel te dure bars in San Francisco. En voor een lekker frietje op de oude markt moet je je broek ook niet scheuren natuurlijk. Het is duidelijk, we gaan ons gewoontes moeten aanpassen!

Kopenhagen

2008-07-01T10:18:00.001-07:00

Sofie en ik hebben zondag San Francisco verlaten voor twee weekjes Europa. Het grootste deel hiervan is werk gerelateerd; we hebben maar een 5-tal dagen in Belgie om vrienden en familie te bezoeken. Die 5 waren er bijna 4 geworden doordat onze eerste vlucht zoveel vertraging had dat we onze aansluiting in Philadelphia bijna misten. We landden daar om 8.20pm, terwijl onze volgende vlucht om 8.35pm vertrok. Gelukkig wel in dezelfde terminal, maar spijtig genoeg helemaal aan de andere kant. Je had ons moeten zien spurten (Sofie op sleffers aangemoedigd door een San Franciscaanse bierbrouwer die naar Belgie kwam om brouwerijen te bezoeken; ik voorop om Sofie's komst aan te kondigen). Maar we hebben het dus gehaald en al bij al was het nog een van de meer efficientere oversteken.

Het Stadhuis van Kopenhagen.

Sinds vandaag ben ik in Kopenhagen voor het Symposium on Geometry Processing. Voor mij is het de eerste keer in Denemarken. De eerste indruk is alleszins positief. Kopenhagen is een heel mooie en propere stad (eigenlijk niet zo heel verschillend van de Belgische steden qua uitzicht). Wat mij wel meteen is opgevallen is dat er hier ontzettend veel en lange wandelwinkelstraten zijn. Hier wordt wat afgeshopt! Het is hier trouwens, net zoals in Belgie, prachtig zomerweer en gelukkig zijn er dan ook voldoende pleintjes met banken en terrasjes om afkoeling te zoeken. Kopenhagen is eigenlijk het schoolvoorbeeld van hoe alle steden zouden moeten zijn: verkeersvrije winkelstraten en heel brede fietspaden. Hier wordt dus ook wat afgefietst! En bovendien heeft Kopenhagen ook een heel uitgebreid en efficient metro en trein net. Niet moeilijk dat de Denen tot de gelukkigste mensen van de wereld behoren (allee, dat zeggen ze toch zelf in hun toeristische info brochure).

Een van de vele verkeersvrije winkelstraten in het centrum.

Een gezellig, jaja, verkeersvrij, pleintje.

Het vervoermiddel bij uitstek hier: een degelijke zwar(t)e fiets. Wel duur, die gaan voor 500 euro in de fietsenwinkel.

Morgen start de conferentie met paper presentaties en 's avonds de openingsreceptie. Daar heb ik ook afgesproken met Jens, een ex Stanford collega van mij, die nu terug in Kopenhagen woont.

Marijke & Dave

2008-06-27T22:16:00.000-07:00

Vanavond hebben we afscheid genomen van Marijke & Dave. Iets meer dan een jaar geleden waren zij voor ons nog onbekenden, maar in het afgelopen jaar zijn er maar weinig weken geweest dat we niet met hen afspraken om een goed glas wijn te gaan drinken of een nieuw restaurant uit te proberen. Hun Amerika avontuur toont veel gelijkenissen met het onze: getrouwd vlak voor de verhuis naar hier, wonende in SoMa (allee zij in de iets chiquere buurt South Beach), een gezonde interesse voor het culinaire San Francisco en hier voor een periode van ongeveer 2 jaar. Morgen nemen zij de vlieger terug naar Belgie, definitief. Het voelt toch raar aan, ook al weten we dat we hen maar voor enkele maanden gaan moeten missen (wij verhuizen terug naar Belgie in oktober).

Marijke en Dave, het ga jullie goed in Belgie!

Too Hot

2008-06-20T16:28:00.000-07:00

Vandaag is het weer een van die zeldzame dagen dat het in San Francisco veel te warm is: 30 graden! Op Stanford is het zelfs tegen de 38 graden aan. Puffen geblazen dus. Het positieve aan deze temperaturen is wel dat we 's avonds zonder te bevriezen buiten kunnen komen, een zeldzaamheid in San Francisco. Dus we klagen niet ;-)

Antibiotics

2008-06-18T20:36:00.001-07:00

Blijkbaar zijn er in Amerika 4 manieren om op de niet normale manier aan antibiotica (in dit geval amoxicillin) te geraken zonder voorschrift:

ga naar een dierenwinkel (aan vissen wordt blijkbaar dezelfde antibiotica gegeven)
rij zuidwaards naar Mexico
koop ze in een "ethnic market"
koop ze op het internet

Een en vier combineren lijkt het best te werken: google met de termen "fish antibiotics".

En dan nog de wijze raad:

"We don't recommend you do this but if you do, the key is to buy from a trustworthy pharmacy. Word of mouth is the best way to choose one. Otherwise you must screen them carefully."

Ik heb mijn antibiotica toch maar op de gangbare manier gekocht. Na lang zoeken heb ik een dokter gevonden, die ook nog nooit van mijn verzekering gehoord had, maar die mij toch kosteloos heeft ontvangen en van een voorschrift heeft voorzien. Nu hopen dat de bacterie zijn weg naar Sofie niet vindt.

Sick (of the American Health Care System)

2008-06-18T09:01:00.000-07:00

Ik ben het echt beu. Waarschijnlijk hebben mensen met een fatsoenlijke health insurance hier een heel ander idee over, maar ik ben het Amerikaanse health care systeem serieus moe. Mijn verzekering heeft een 'handige' website, waar je de juiste dokter kan zoeken binnen een bepaalde afstand van je woonplaats, en belangrijk, die dokter zou mijn verzekering ondersteunen (Voor sommige verzekeringen kan je niet zomaar naar elke dokter stappen hier). Maar echt elke dokter die ik uit die lijst bel, blijkt achteraf toch niet bij mijn verzekeraar aangesloten te zijn. Ik weet het, het is een crappy verzekering, maar zoiets zou toch niet mogen. Ik heb nu letterlijk uren liggen rondbellen, telkens mijn gegevens doorgegeven en dan maar wachten op een telefoontje terug om te horen dat de dokter toch niet aangesloten is. Zo slim ben ik tegenwoordig wel, om ze te laten terugbellen, want zo heb ik ook al een keer een dag verlof genomen, naar mijn afspraak gegaan om dan te horen dat het mij een extra $200 zou kosten, omdat de dokter toch niet mijn verzekeraar ondersteunt.

Ik zit nu dus thuis met een oorontsteking, waar ik graag zo snel mogelijk vanaf zou willen zijn omdat ik binnen twee weken verschillende vluchten ga moeten nemen...

Kiteboarding National Championship

2008-06-14T20:43:00.000-07:00

National KiteBoarding Championship aan Crissy Field.

Deze week was San Francisco gastheer voor het nationale kampioenschap kiteboarding. Plaats van het gebeuren was natuurlijk de baai aan Crissy Field met mooie zichten op de Golden Gate Brug en Alcatraz. Kiteboarding, de naam zegt het zelf, bestaat erin om op een surfplank met een kite in de hand voortgetrokken te worden en zo te racen tegen de andere deelnemers. Vaak heel spectaculair wanneer de deelnemers razendsnel over de baai vliegen en meterslange sprongen maken.

Een kitesurfer.

De kite.

Wetsuit (want het water is hier koud!).

En hier nog enkele actiefoto's:

Het was (een beetje) zonnig, maar koud door de frisse wind (die er bijna altijd is aan Crissy Field). We zijn dan ook vlug terug naar huis gefietst naar het warme SOMA.

InBev doet bod op brouwerij Budweiser

2008-06-11T16:17:00.000-07:00

Budweiser is een "icoon van Amerika" en mag niet in handen vallen van buitenlanders. Dat is de algemene commentaar die op dit bericht komt op allerhande fora op het internet. Enkele quotes:

This has got to stop somewhere! We are selling out our country - businesses, land, what's next? Where is our national pride?

It appears that by the time we wake up in this country, this country will no longer be the United States of America. The greed which is selling this country off to the highest bidder could well be the demise of the greatest nation our world has ever seen.

We will be a colony of Europe and Asia in my life time.

Nu moet je weten dat Bud hier door bierkenners beschouwd wordt als "pisbier" en Belgisch bier hier een zeer goede naam heeft. Benieuwd wat dit gaat geven.

Revenge

2008-06-05T18:12:00.001-07:00

Van Marijke en Dave hebben we denk ik toch wel het meest originele cadeau gekregen in jaren: een cd met de titel "Revenge - 20 ways to calm down your noisy neighbors". Met earplugs en al erbij. Inderdaad, wij hebben noisy bovenburen. Niet alleen spelen ze hun muziek zo luid dat we onze eigen muziek beter afzetten, maar doen ze om 3 am ook dingen die hun bed tegen de muur doen bonken, laten ze volop boeren en scheten als ze voorbij onze inkomdeur komen, spelen ze belleke trek (ja, 't zijn twee klein kinderen), etc. Marijke en Dave konden ons gezaag hierover blijkbaar niet meer aanhoren. ;-)

De tracklist is heel indrukwekkend: 01 drill, 02 house party, 03 orgasm, 04 train, 05 drum, 06 inhuman screams, 07 high heels, 08 cat in heat, 09 doors banging, 10 towering rage, 11 unhappy dog, 12 violin practice, 13 traffic jam, 14 garbage truck, 15 new born, 16 phone ringing, 17 ball game, 18 pigeons, 19 spring cleaning en 20 COCK-A-DOODLE-DOO!

Ik ben nu wel niet zeker of dit onze buren gaat kalmeren of eerder aanzetten tot het produceren van nog meer lawaai. Nummerke 01, 06, 14, 17 en 18 hebben we sowieso al in deze buurt, dus dat nog wat versterken zal wel niet opvallen zeker? Trouwens, binnen twee maanden komt er nog wat lawaai bij, want dan gaat de club in de kelder van ons gebouw open.

Beijing

2008-06-04T20:37:00.001-07:00

Voor de conferentie hadden we een halve dag vrij voor een snel toeristisch bezoek in Beijing. Onze eerste uitstap bracht ons in de drumtoren gevolgd door een fietstocht doorheen de hutongs waar er nog maar weinig van bestaan omdat de meesten plaats hebben moeten maken voor nieuwe bouwprojecten (o.a. naar aanloop van de olympische spelen). We hebben ons laten verleiden tot een riksja tochtje. De arme fietser hebben we een goeie fooi gegeven.

De drumtoren.

De trommels.

Onze arme "taxi" chauffeur.

Zicht op de hutongs vanop de drumtoren.

Onderweg moesten we natuurlijk stoppen en (mits betaling) enkele huisjes bezoeken. Een toeristenval, ik weet het.

Een foto voor dit teken zou geluk moeten brengen.

Mijn Microsoft-bezoek had mij nuttige info opgeleverd, zoals de That's Beijing website, een must voor al wie Beijing bezoekt (restaurant tips, plaatselijke activeiten, etc.). Via die website was ik te weten gekomen dat de China Open Athletics plaatsvonden in het weekend na de conferentie. Ik dus in de rij gaan staan tussen honderden Chinezen om tickets te gaan kopen voor vrijdagavond. En het was de moeite, want nu konden we het olympisch park, en dus ook het bird's nest, van dichtbij bekijken.

Het national stadium, troetelnaam: vogelnest.

Zicht binnenin, redelijk indrukwekkend. Het geluid is bovendien super, en de pintjes heel goedkoop (maar wel niet fris).

Zelfs de lampjes hebben het design van een vogelnest.

De watercube: hier gaan de zwemwedstrijden door.

Vrijdag was de laatste dag van de conferentie en dus begon zaterdag eigenlijk pas onze echte vakantie. We zijn dan ook verhuisd van het conferentie hotel naar een hotel dat iets centraler gelegen was: het park plaza hotel. En het was een goede keuze: voor dezelfde prijs, veel luxueuzer en moderner (de kamers waren pas vernieuwd). Dus voor wie ooit naar Beijing gaat, kan ik dit hotel ten zeerste aanraden!

Parkje in de buurt van ons hotel, op weg naar het Tiananmen plein.

Na onze verhuis zijn we erop uit getrokken richting het befaamde Tiananmen plein. Langs mooie parkjes kwamen we op dit gigantische plein uit. Heel indrukwekkend, met in het midden natuurlijk (tegen alle Feng Shui regels in) het mausoleum van Mao Zedong.

De Tiananmen poort.

Sofie op het Tiananmen plein.

Het mausoleum van Mao Zedong, in het midden van het plein.

De twee zuidelijke poorten van het plein.

Militair vertoon op het Tiananmen plein.

In de late namiddag hadden we afgesproken met enkele collega's van Sofie om nog een keer de hutongs te bezoeken, deze keer te voet. 's Avonds zijn we, op aanraden van onze gids Min-Li gaan eten in een plaatselijk overdekte eetruimte, waar je tal van eetkraampjes hebt met lekkere en minder lekkere hapjes. Na het dinner zijn we in een andere toeristenval getrapt en zijn we in een theehuis een "typisch" Chinees optreden gaan bijwonen. Een (veel te dure) misser dus.

Wim mengt zich onder de lokale bevolking om water-kalligrafie te beoefenen. Hij zou hier "I Love China" schrijven. Tot groot jolijt van de Chinezen.

Bjorn schaft zich een echte bel "made in China" aan.

Min-Li was onze voortreffelijke gids doorheen de hutongs.

Een "authentiek" Chinees optreden in een thee huis. Spijtig genoeg betekent authentiek ook dat er alleen maar Chinees gesproken wordt. De pointes van de grappen hebben we dus mooi gemist.

Zondag hadden we met Pieter afgesproken om samen een taxi te huren voor een dag om de Ming graven en de Chinese Muur te bezoeken. Na wat rondlummelen rond de taxis en wat komedie spelen hebben we toch een taxi chauffeur kunnen overhalen om met ons er voor een dag op uit te trekken ten noorden van Beijing voor 600 yuan, oftewel 60 euro. In de voormiddag hebben we de Heilige Weg en het graf van Yongle bezocht. In de namiddag zijn we naar Mutianyu gereden, een van de sites waar je een deel van de Grote Muur kan bezoeken. Heel indrukwekkend, niet te missen!

Yongle, een van de keizers uit de Ming Dinastie.

De heilige weg, de toegansweg naar de Ming graven, is afgeboord door tal van beelden van olifanten, kamelen, ...

... en ook soldaten.

De Grote Muur.

Indrukwekkend hoe de muur door de bergen kronkelt.

Sofie in authentieke kledij op de Chinese muur.

En nog eentje, omdat we er niet genoeg van krijgen ;-)

Maandag, onze voorlaatste dag, stond een bezoek aan de Verboden Stad op het programma. Indrukwekkend, groot en natuurlijk heel druk bezocht. En blijkbaar zou er ook in de Verboden Stad een Starbucks zijn. We hebben ze proberen te vinden, om een foto te maken voor Marijke, maar het is ons niet gelukt. Wat aangenamer was was een bezoek aan het park ten noorden van de Verboden Stad, waar je een mooi uitzicht hebt vanop een heuvel (de Jingshan Hill).

De Verboden Stad is ongelooflijk groot met heel veel open ruimtes waar de keizer zijn onderdanen kon toespreken.

In de Verboden Stad.

De daken hebben hier bijna allemaal van die kleine figuurtjes.

Zicht op de Verboden Stad vanop de Jingshan Heuvel. Merk op hoeveel smog er die dag was.

's Avonds zijn we gaan shoppen in een van de vele markten waar je namaakspullen allerhande kan kopen door af te dingen. Vrij plezante bezigheid. Daarna zijn we gaan eten in Pure Lotus, volgens kenners het beste vegetarische restaurant in Beijing, uitgebaat door monniken. En het was inderdaad de moeite. Zowel qua inkleding (heel mooi!) als voor het eten. We hebben daar vegetarische zalm gegeten, die net echte zalm was. Lekker! Een must voor wie Beijing bezoekt.

Dinsdag was onze laatste dag en die hebben we dan ook gevuld met het bezoeken van het Zomerpaleis, een van de toppers voor China reizigers. Centraal heb je het grote Kunming meer en daarnaast de Longevity Hill. We hebben hier de hele dag doorgebracht door eerste een wandeling rond het meer te doen en dan de berg op te gaan. De moeite. 's Avonds zijn we nog snel de Lama tempel gaan bezoeken, de grootste Tibetaanse tempel buiten Tibet. Hier staat een 26 meter grote Buddha, waar we spijtig genoeg geen foto van mochten maken. De avond hebben we afgesloten met een lunch in een van de plaatselijke Hot Pot restaurants (waar we overigens voedselvergiftiging hebben opgelopen) en een bezoek aan de silk market, waar Sofie zich ook op een voetmassage getrakteerd heeft.

Zicht op het meer van in het Zomerpaleis.

Sofie voor het Zomerpaleis.

Bart voor een van de vele bruggen rond het meer.

Een andere brug.

Bart in de galerijen die dienden om van het ene paleis naar het andere te kunnen gaan zonder in de zon of in de regen te moeten lopen.

De brug met 17 bogen.

Het zomerpaleis.

Dit was een voorbode van de komende voedselvergiftinging: een kippenpoot in de soep! Waar zijn we dat nog tegen gekomen?

Toen waren we nog niet ziek. Sofie "geniet" van een voetmassage na een vermoeiende dag wandelen rond het Kunming meer.

Voila, dat was het verslag van ons Aziatisch tripje. Moest je ooit de kans krijgen om Hong Kong, Singapore of Beijing te bezoeken: ze zijn allemaal zeker en vast de moeite!

Beijing en de olympische spelen: enkele weetjes

2008-05-22T01:04:00.000-07:00

Het National Stadium, oftewel het Birds Nest. Dit is het belangrijkste stadion van de olympische spelen. Een prachtig staaltje architectuur.

Hier enkele weetjes i.v.m. Beijing en de olympische spelen:

Peking is zo groot als heel Belgie. De stad bestaat dan ook uit verschillende ringen (ik denk dat er 4 zijn) waar het bijna altijd file op is.
De taxi is hier heel goedkoop: nooit meer dan 4 euro, en voor 4 euro moet je al bijna een uur in de taxi zitten. De chauffeurs spreken echt helemaal geen woord Engels. Wat je best doet is in het hotel aan de balie vragen dat ze opschrijven in het Chinees naar waar je wilt gaan.
De metro is nog een pak goedkoper: 20 eurocent per rit, maakt niet uit hoe lang de rit is. Ze hebben hier de laatste jaren serieus wat metro lijnen bijgebouwd. Er is er net nog een hele grote opengegaan (lijn 5) en er worden er nog bijgebouwd tegen de olympische spelen. Die van de luchthaven naar het centrum zou bijvoorbeeld tegen de spelen af moeten zijn.
Peking is op dit moment een grote bouwwerf. Vooral rond het olympisch park (waar ons hotel en de conferentie zijn) liggen alle straten open. Er wordt dan ook dag en (vooral) nacht gewerkt om alles af te krijgen. Ik denk dat ze nog serieus gaan mogen voortdoen.

Overal in Peking zie je opengebroken straten.

Het is hier al redelijk warm, niet zo warm als in Hong Kong of Singapore, maar toch genoeg om constant te zweten. En het gaat nog een pak warmer worden. Dat belooft voor de spelen. De lucht is wel niet vochtig.

Er hangt hier een constante smog. Een dag rondlopen in Beijing zou gelijkaardig zijn met 70 sigaretten roken op die dag. Nu zijn er ook dagen dat er zand van de woestijn in de lucht hangt.

Zaterdag gaan we het prachtige Birds Nest van dichtbij en binnenin kunnen bekijken tijdens de China Athletics Open, een van de laatste events in het stadion naar aanloop van de spelen.

Beijing Duck

2008-05-21T19:12:00.000-07:00

Onze Peking eend in Da Dong.

Gisteren had Sofie haar talk op ICC van ons gemeenschappelijk paper en had ik ook mijn talk op Microsoft Research Asia over mijn laatste graphics gerelateerde onderzoeksresultaten. Om de goede afloop te vieren hadden we besloten om een keer Peking eend te gaan eten. En waar beter dan in Beijing om dat te doen. Op aanraden van enkele expats van Microsoft hebben we de lijst van beste restaurants van that's Beijing geraadpleegd. En het is Da Dong geworden, voted Best Beijing Duck and Chinese Restaurant of the Year door de lezers van that's Beijing. En Da Dong was inderdaad een echte meevaller. Na een lange taxirit (40 minuten, maar goedkoop: slechts 3 euro!) kwamen we er toe, maar natuurlijk niet als enigen. Er stond een lange wachtrij. Gelukkig was de bar gratis voor de wachtenden (wat een service!). Na een dik uur wachten kregen we dan toch onze tafel in de ietwat ongezellige eetzaal.

Na twee lekkere voorgerechten (scampi's met mosterd en scampi's met curry) die we kozen uit een dikke bijbel met illustraties, kregen we de signature dish voorgeschoteld: super lean Beijing duck. Het vlees van de eend wordt heel nauwkeurig afgesneden (zie foto boven) en mooi gepresenteerd op twee schoteltjes (zie foto hieronder). Het vel van de eend eet je met suiker (lekker!) en het vlees dip je in saus en rol je op in een pannenkoek zoals de opdienster hieronder aan Sofie uitlegt. De eend was heel lekker en bovendien kregen we achteraf nog de desserts en nog extra fruit gratis erbij. En dat allemaal voor maar 40 euro, in "het beste restaurant van Beijing" ;-)

Deze opdienster legt uit hoe je pakketjes maakt van de eend en de pannenkoeken.

Lekker!

Na afloop zijn we weer een taxi ingekropen om in het Houhai district in de Lotus Lane aan het Qianhai meer op het terras van de Lotus Blue bar (jaja, kuifje thema) een cocktail te drinken, samen met enkele collega's van Sofie. De setting was heel gezellig, maar de cocktails waren zo mogelijk de slechtste en de duurste van heel Beijing.

De Lotus Blue bar aan het Qianhai meer.

Beijing (updated)

2008-05-18T19:30:00.000-07:00

Sinds gisterenavond zijn Sofie en ik aangekomen in Beijing. Na een tussenstop in Hong Kong waar we de prachtig grote Buddha bezocht hebben van het Po Lin klooster (zie foto's hieronder) zijn we op de enorm grote (de grootste van de wereld?) en nieuwe luchthaven van Beijing toegekomen. Sommige delen zijn nog een bouwwerf, maar de capaciteit ziet er wel naar uit dat Beijing de olympische spelers met gemak gaat kunnen ontvangen.

Trappen om tot aan de Buddha te komen.

De buddha.

Een van de beelden rond de Buddha.

Nogmaals de Buddha.

We hebben hier direct al enkele cliche's van China mogen meemaken. De taxi chauffeur die denkt dat 100-61 = 29 is. Hij wist natuurlijk beter, maar ja. Het conference hotel waar amper Engels gesproken wordt (ICC is een van de grootste telecom conferenties met een duizendtal attendees, voor het grootste deel niet-chinezen). Opgezadeld worden met een twin smoking room, alhoewel we een double non-smoking gereserveerd hadden en maar beloven met een grote smile dat het allemaal in orde gaat komen (na een nacht in asbak-geur is het dan toch inderdaad in orde gekomen, ondanks het cliche) . En last but not least: onze blogspot site wordt hier in China geblokt, een van de vele websites die onder de Chinese censuur valt (gelukkig is er een manier om onder de censuur vandaan te komen).

Voorbereidingen voor de openingsreceptie van de ICC conferentie.

Singapore

2008-05-16T19:32:00.000-07:00

Singapore (letterlijk: lion city) is een eiland dat op 137km ten noorden van de evenaar ligt. Tropisch warm dus. "Gelukkig" mag je elke dag wel regen verwachten die voor een beetje afkoeling zorgt. We zijn hier na Hong Kong toegekomen en hadden de eerste vier dagen vrij om de stad te bezoeken. En ook Singapore heeft ons aangenaam verrast. Een hele propere stad met gezellige buurten (Indian, Arab, China quarter) en parken en een uitgebreide keuze aan restaurants en bars pitoresk gelegen langs de Singapore river.

View Larger Map

Zondag hebben we ons gewaagd aan twee wandelingen uit de Lonely Planet: een wandeling door Arab Quarter en een wandeling door het koloniale gedeelte van Singapore. We zijn de avond geeindigd zoals alle toeristen hier doen met een (Thais) dinner op de Boat Quay.

Gezellig straatje in Arab Quarter. Hier kan je vooral textiel kopen.

De Sultan Moskee, de grootste in Singapore.

In Singapore kan je overal verfrissende vruchtendrankjes kopen. Sofie hier met een dragon fruit drankje. Lekker!

Indische Sri Krishnan tempel.

Originele architectuur: twee-dimensionaal gebouw.

De merlion, een kruising tussen een vis en een leeuw. Het symbool van Singapore.

Het Fullerton hotel. Een van de chiqueste hotels in Singpore, ondergebracht in een oud postkantoor.

De esplanade - theatres on the bay. Precies stekelvarkens.

Hier wordt cricket gespeeld.

Bart toont de weg richting de Boat Quay.

Thomas Raffles, de stichter van het moderne Singapore. Replica van het originele beeld, hier tegenover de Boat Quay.

Panorama van de Boat Quay.

Sofie poseert op de Boat Quay. Tal van toeristische restaurantjes.

Thai dinner op de Boat Quay. Al het bier is hier blijkbaar "strong".

Op dag twee kwam Michael, een collega van Sofie op IMEC toe. We hadden afgesproken om de Macritchie Reservoir Nature Walk te doen. Een mooie wandeling van 12km langs een van de grote meren in Singapore. De wandeling zou ons langs de Treetop Walk brengen, ware het niet dat die op maandag gesloten is. Een tegenvaller, maar al bij al was de mooie fauna en flora toch de moeite.

Het Macritchie Reservoir.

Panorama.

De treetop walk was dan wel gesloten, maar onderweg zijn we toch nog deze toren tegengekomen vanwaar je een prachtig zicht hebt van de omliggende omgeving.

Zicht vanop de toren.

En in die bomen zitten natuurlijk apen.

's Avonds hadden we met een andere collega van Sofie afgesproken om te gaan dinneren bij de Indier "Our Village". Een aanrader, op de Boat Quay, op het dakterras van een van de vele gebouwen. Heel gezellig en rustig met een mooi zicht. Lekker eten ook.

Michael en Sofie op het dakterras van Our Village.

Omdat we van de beesten in het Macritchie Reservoir park niet genoeg kregen, besloten we om dinsdag de Singapore Zoo en Night Safari te bezoeken. Beiden toeristische toppers hier in Singapore. De zoo was heel mooi gelegen langs een van de grote water reservoirs in Singapore. De nacht safari vonden Sofie en ik wel knap, maar als je twee weken lang in Afrika hebt gezeten, dan lijkt die in Singapore net een dierentuin, wat het natuurlijk ook is. De wandeling door de kooi met vleermuizen was dan weer wel een unieke ervaring die zelfs Sofie heeft aangedurfd. Hier enkele toffe beesten uit de Zoo.

Krokodil met een grappige bek.

Witte tijger.

Grappig aapje.

Je zou voor minder zo lui zijn.

Een draak!

Onze laatste vrije dag (donerdag begon immers Sofie haar conferentie) zijn we een klein eilandje gaan bezoeken, genaamd Pulau Ubin, op 15 minuten varen van Singapore eiland. We dachten eerst Sentosa, het grotere en meer toeristische eiland te bezoeken en daar wat aan het strand te liggen. Maar de weergoden hadden andere plannen en we kregen een echte tropische regendag cadeau. Op Pulau Ubin kan je de wet lands bezoeken, ideaal dus in de gietende regen.

Regen, regen en nog eens regen.

Pulau Ubin is in tegenstelling tot Singapore zelf maar heel dun bevolkt. Je bent hier op een andere wereld.

Ook hier had je een uitkijktoren.

Zicht op de wet lands.

Board walk door de mangrove.

Uitgeregend zijn we teruggekeerd naar downtown Singapore voor een gecombineerde lunch-dinner, nogmaals op de Boat Quay. We hebben de avond afgesloten met een verplichte boottocht op de Singapore river.

Nogmaals het Fullerton hotel.

Flatgebouwen.

Boat Quay.

Clarke Quay. Een andere kaai waar je tal van restaurants en bars vindt.

Eergisteren, gisteren en vandaag is de conferentie van Sofie aan de gang. Ik hou mij nu vooral bezig met aan het zwembad liggen, papers reviewen en mijn presentaties voorbereiden. 's Avonds proberen we nog wat mee te pikken van het Singaporese nachtleven. Zondag vertrekken we onmenselijk vroeg in de ochtend via Hong Kong naar Beijing voor onze laatste Aziatische stop.

Hong Kong

2008-05-14T19:10:00.000-07:00

Sofie en ik zijn nu een dikke week weg van San Francisco op rondreis in een deeltje van Azie (Hong Kong, Singapore en Beijing). Voor Sofie staan er 2 conferenties (1 in Singapore en 1 in Beijing) en voor mij 1 conferentie (Beijing) en 2 talks (Microsoft Research Asia en Tsinghua University in Beijing) op het programma. Sofie heeft vandaag de eerste van haar 4 presentaties en nu zit ik dus moederziel alleen op onze hotelkamer. Ik zou eigenlijk moeten werken (moet nog 5 papers reviewen en mijn presentaties voorbereiden), maar ga toch even de tijd maken om te bloggen over onze eerste stop in Hong Kong.

Zicht van Hong Kong Island en Kowloon vanop Victoria Peak.

Hong Kong heeft ons aangenaam verrast en we zouden het wel zien zitten om daar als expat te wonen (blijkbaar toetsen Sofie en ik tegenwoordig een plaats af aan expatbaarheid). Hong Kong heeft dan ook al het nodige te bieden. Lekker eten, leuke uitgaansbuurten, mooie natuur en vooral shoppingcentra. San Francisco is er niks tegen. In Hong Kong kan je letterlijk door de hele stad lopen zonder buiten te komen. Je loopt van de ene shopping mall in de andere langs van die voetgangersbruggen. En als je niet boven de grond wil lopen, dan is er het super efficiente metro systeem. Kilometerslange treinen en allemaal heel proper en veilig (idem in Singapore trouwens). Gavin Newsom zou zich moeten schamen voor het erbarmelijke Muni en BART openbaar vervoer in San Francisco. Niet alleen de metro is super proper, maar ook de straten. De homeless die in San Francisco het straatbeeld bepalen hebben we hier noch geroken noch gezien. Het minst positieve aan Hong Kong is het tropische klimaat. Constant temperaturen boven de 30 graden celcius met een zeer hoge vochtigheidsgraad. Je loopt dus dag en nacht te zweten. Gelukkig kan je overal wel in een shopping mall vluchten om afkoeling te zoeken.

Hieronder een foto-verslag van onze trip naar Hong Kong.

Sofie aan de kaai in Kowloon met zicht op Hong Kong Island.
Zoals je kan zien is hier ook overal de olympische spelen koorts al toegeslagen.

Deze figuurtjes kondigen de olympische spelen aan.

Hong Kong Island en Victoria Peak gezien vanop Kowloon.

De Star Ferry brengt je op enkele minuten van Kowloon naar Central op Hong Kong Island. Veel aangenamer dan de metro.

Hier hebben ze niet alleen dubbeldekbussen, maar ook dubbeldektrammen.
Op deze foto zie je 3 typische dingen van Hong Kong Island: een shopping mall, een voetgangersbrug en een dubbeldektram.

Ja ook hier hebben ze een cable car.
Die brengt je van Central tot bijna helemaal bovenop de Victoria Peak.

Panorama van Hong Kong vanop Victoria Peak.

Hong Kong bestaat uit 260 eilanden, ideaal voor een uitstapje in de natuur. Wij hebben Lamma bezocht waar je een mooie wandeling kan doen van het ene vissersdorpje naar het andere. Maar ook hier was het warm en vochtig en dus zweten geblazen.

Spijtig genoeg hadden we ons zwemgerief niet bij, anders waren we hier zeker blijven liggen.

Eindbestemming van onze wandeling op Lamma. Een klein vissersdorpje.

Zicht op het zuiden van Hong Kong Island.

En hier moeten we natuurlijk een vismenu eten in de Lamma Hilton (een restaurant, geen hotel).

Symphony of lights. Een grote lichtshow waar verschillende hotels op Hong Kong Island en Kowloon aan meedoen. Heel mooi. Hier het zicht op Kowloon vanaf het convention center op Hong Kong Island.

Voila, dat was het voor Hong Kong...

Aardbeving

2008-05-12T18:06:00.000-07:00

Van de aardbeving in de provincie Sichuan hebben we niks gemerkt. Sichuan is nogal ver af van Hong Kong en Beijing. Bovendien waren we op die moment al in Singapore. Ver weg van alle problemen dus... (een echte blog met foto's volgt later nog).

Bezoek

2008-05-08T16:03:00.000-07:00

Het was lang geleden, maar eindelijk hebben we nog een keer bezoek uit Belgie gekregen. Na een lange road trip door Nevada, Utah, Arizona en California zijn vorige donderdag Wouter en Marjan bij ons in San Francisco toegekomen. Ze zijn hier dan ook gebleven tot maandag ochtend wanneer ze vertrokken zijn voor hun laatste trip langs Highway 1 naar Los Angeles.

Marjan en Wouter in Fisherman's Wharf.

Ze hebben zich goed geamuseerd. Naast de klassiekers zoals Fisherman's Wharf (zie foto hierboven), Alcatraz, Nob Hill, Russian Hill, China Town, the Mission, etc. hebben we natuurlijk een fietstochtje gedaan naar Sausalito. Zoals je kan zien hebben we weer veel geluk gehad met het weer want het was met momenten toch wel behoorlijk warm.

Sofie en Wouter aan Crissy Field.

Marjan en Sofie op weg naar Sausalito.

Zaterdagavond hadden Wouter en Marjan zelfs het geluk om ons verjaardagsfeestje te kunnen meepikken dat Sue voor Martin (een collega van mij), Sofie en mij had georganiseerd. We zijn allemaal rond dezelfde periode 29 geworden (nee, nog geen 30) en dat was dus een goede reden om een zaaltje af te huren in Bliss Bar en daar Strawberry Cream Cake te eten en cocktails te drinken. Wouter en Marjan hebben dan ook ineens een deel van onze collega's en Belgische vrienden hier kunnen ontmoeten.

Collega's van Sofie en mij op ons verjaardagsfeestje.

Bedankt voor het bezoek, groetjes uit Hong Kong en tot binnenkort in Belgie!

Schoon weer

2008-04-26T15:43:00.001-07:00

29

2008-04-22T09:02:00.001-07:00

Verjaardagstaart met aardbeien.

Afgelopen weekend was weer goed gevuld. Vrijdagavond hadden we afgesproken met Marijke en Dave. We zouden eerst gaan dineren bij een Indier en daarna naar "21 The Movie" gaan zien. Maar blijkbaar was er een communicatieprobleem, want Sofie en ik zaten te wachten bij "New Delhi" en Marijke en Dave zaten een blok verder op ons te wachten bij "Little Delhi". Toen we al 10 minuten na de afgesproken tijd waren, durfde Marijke ons dan toch te bellen en blijkbaar waren wij dus mis: New Delhi kreeg maar 3.5 sterren op Yelp, terwijl Little Delhi er 4 kreeg en er was dus blijkbaar bij Little Delhi afgesproken. Wij dus verhuisd en inderdaad: het was een heel goeie Indier (en dat in de Tenderloin!). 21 The Movie daarentegen viel heel wat minder mee. Ik heb dan ook het grootste deel al slapend doorgebracht.

Zaterdag was er eentje jarig en ik mocht dan ook kiezen wat we zouden doen. En het werd: een hot dog gaan eten aan Crissy Field. Crissy Field is een park in San Francisco net aan de golden gate brug. Het is mijn vaste stop als ik uitgehongerd en uitgedroogd terugkom van een fietstocht aan de andere kant van de brug. De hot dog daar heeft mij al een keer gered en was toen legendarisch lekker. Nu hebben Sofie en ik samen de straffe Pacific wind getrotseerd om tot Crissy Field te fietsen en daar dus die legendarische hot dog te eten. 's Avonds hebben we ons dan bezig gehouden met een taart te bakken en een tomatensoepje met clams te maken. Mmmmm... lekker.

Sofie met onze hot dog en cane coke in Crissy Field.

De gelukkige.

Binnen een week de gelukkige.

Zondag hadden we met de hele bende afgesproken bij Sven en Veerle in Santa Clara, voor een namiddagje pokeren en een dinner bij een Vietnamees in San Jose. Omdat ik mijn koersfiets al twee weken niet meer van stal had gehaald, had ik besloten om naar daar te fietsen. Een mooie fietstocht langs Skyline Boulevard en het San Andreas meer bracht mij via Stanford tot in Santa Clara. Een goeie 85 km. Het tochtje viel goed mee (niet te veel bergen) en ik heb het dan ook in 3u kunnen afleggen. Maar blijkbaar is er toch nog iets mis met mijn houding, want ik heb nu ongelooflijk veel last van mijn linker knie. Zou het kunnen dat dat komt doordat mijn linker been een centimer langer is dan mijn rechter? Ik denk dat ik toch maar is naar een "bike fitter" ga gaan om mijn houding wat bij te stellen.

Sofie kon het niet laten. Klaar om te vertrekken.

Het pokeren zelf was plezant maar voor mij niet succesvol. Ook de Vietnamees was heel lekker en zeker voor herhaling vatbaar. Bedankt nog is Sven, Veerle, Nina, Tom, Roosje, Marie, Dave en Marijke voor de toffe cadeaus! Gelukkig had Sofie een zipcar gehuurd met een grote koffer zodat ik die avond niet meer naar huis moest fietsen. Tegen 11pm waren we thuis na een vrij vermoeiend, maar heel aangenaam, weekend.

Nu wachten Sofie en ik met vol ongeduld op de komst van Wouter en Marjan. Zij zijn op dit moment aan het rondtrekken in Arizona, Utah, Nevada, etc. en gaan San Francisco aandoen binnen een dikke week. En na hun bezoek vertrekken Sofie en ik naar Hong Kong, Singapore en Beijing (jaja, het visa is in orde geraakt).

Hersenen verkiezen dure wijn boven goedkope

2008-04-17T21:43:00.000-07:00

Dat was de kop van een kort artikel vandaag in De Standaard Online. Dit hadden onderzoekers op Stanford namelijk al experimenterend uitgedoktert. En een van de proefkonijnen was ik dus. En inderdaad, ook mijn hersenen verkozen de dure wijn boven de goedkope. In het experiment moest je verschillende glaasjes wijn drinken. Je kreeg bij elk glas een uitleg over de wijn samen met de prijs en dan moest je de wijn proeven en je gedacht erover zeggen. Natuurlijk vond ik die van 3$ per fles veel slechter dan die van 50$ per fles. Maar achteraf bleek dan wel dat het om allemaal dezelfde wijn ging.

De bewuste wijn. Experiment: welke is de goedkope
en welke is de dure wijn?

Met dure/goedkope wijn hebben we onlangs nog een mindere ervaring gehad. Op doortocht van Las Vegas naar San Francisco zijn we gestopt in Paso Robles om wat wijn te proeven. Daar hebben we dan ook lekkere wijn gekocht, voor maar 20$ per fles, een echt koopje. Enkele dagen later kom ik de Trader Joe's en zie ik, exact dezelfde wijn (zelfs van hetzelfde jaar), aan 4.99$ per fles staan. Zo hard heb ik mij nog nooit in het zak gezet gevoeld. Ik heb dan ook snel een 6-tal flessen bijgekocht om de gemiddelde prijs naar beneden te halen. En of die goedkopere wijn nu minder goed smaakt? Ik denk het niet...

Vlucht naar Zion

2008-04-10T22:14:00.000-07:00

Vorige week waren we voor de 6de (Bart 7de) keer in Las Vegas, en wel voor de 2de keer in 10 dagen. Maar, we kunnen het uitleggen. Deze keer was het voor een conferentie en zowat alle ingenieurs die iet of wat met draadloze communicatie te maken hebben waren in Las Vegas denk ik. Het liep er vol met gasten volgens Marijke en Anne, die toevallig ook in Las Vegas waren en waar ik de eerste avond mee afgesproken had. De conferentie verliep goed, ondanks het feit dat mijn trouwe mac het nodig vond me in de steek te laten en te crashen op het moment dat ik de projecter aansloot en de chair mij aan het introduceren was. Ik hou niet van lange introducties (of mijn bio is nogal kort en to the point, oftewel niet indrukwekkend genoeg), dus het euvel was zeker niet opgelost toen ik moest beginnen presenteren, zonder slides dus. Maar het is allemaal nog goed gekomen, al genoeg ervaring met dat soort dingen, dus er was geen moment paniek. Maar goed, deze blog gaat niet over crashende mac's of spreken voor publiek.

Omdat we Las Vegas dus al goed kennen (en nog steeds niet rijk geworden zijn van het gokken), maar er toch veel interessante parken in de buurt zijn, is Bart na de conferentie afgekomen en zijn we vertrokken naar Zion. Dat park hadden we 5 jaar geleden vlug vlug bezocht, en verdiende dus nog een bezoekje. En het was zeker de moeite! Onderstaande fotos bewijzen dit. We hebben de meest ambitieuze wandeling gedaan (langste met meeste hoogteverschil), maar omdat Zion niet zo diep is als de Grand Canyon viel dat zeer goed mee. Maar daarom niet minder mooi dus.

De wandeling begon beneden in het dal, en hier en daar lag nog sneeuw. Dat was ongeveer ons uitzicht daar.

Daarna gingen we door een kloof (met rivier) die ons naar de andere kant van de berg bracht. Dat was prachtig, vooral om te zien welke vormen de rivier overal uitgeslepen had. Door springen over stenen konden we ook natte voeten vermijden.

Daarna klimmen (en langs steile afgronden) om terug langs de voorkant van de berg te geraken. En op het einde hadden we dit prachtige uitzicht op de Zion vallei.

We zijn blijven kamperen in het park (dus die soort uitzichten hadden we ook vanuit de tent. Spijtig genoeg waren er niet enkel rotsen in Zion, maar ook slangen (als je goed kijkt op onderstaande foto zie je er eentje) en woestijnratten (of zoiets). Ook deze beestjes waren dus van de partij op de camping. EN ONZE TENT KAN NIET MEER DICHT! Na 2 uur prusten aan de 2 ritsen hebben we het opgegeven, en hebben we met onze rugzakken een barricade opgebouwd aan de ingang van onze kleine tent, zodat de beestjes het iets moeilijker kregen binnen te komen. En we hebben er geen gezien binnen!

Bij kamperen hoort natuurlijk ook een barbecue en kampvuur. En wij hebben ons deze keer ook laten verleiden tot het roosteren van marshmallows in het kampvuur. How very american. Hoe langer hoe meer nemen we toch wel erg veel van die amerikaanse gebruiken over. Maar het moet gezegd: marshmallows, alhoewel niet te eten koud, zijn zalig in het vuur!

Na 2 avonden roosteren voor het vuur (en zonder douche, dat kennen ze niet in de nationale parken, jakkes) zijn we terug gereden naar Las Vegas. Omdat we een uurtje te vroeg waren zijn we ook nog gaan outlet shoppen. Een zonnebril voor mij en wel 2 paar schoenen voor Bart, want ze hadden zijn maat (en het zijn nog mooie schoenen ook)! We moeten waarschijnlijk dringend nog eens terug voor een zonnebril voor Bart, maar dat verhaal komt later wel.

Beijing here we come... or not?

2008-04-10T15:42:00.000-07:00

Sofie en ik hebben vandaag een halve werkdag opgeofferd om ons Chinees visum te gaan aanvragen (in mei gaan Sofie en ik in Beijing naar een conferentie waar we ons eerste gezamenlijk paper gaan presenteren). Toen we toekwamen kregen we het nummertje 236, en op die moment zaten ze aan nummertje 60. Het beloofde een lange wacht te worden. Blijkbaar was gisteren en eergisteren de ambassade gesloten met het hele olympische toorts gedoe en was er daarom vandaag eens zoveel volk. We hadden dus al snel door dat we voor de middag niet meer bediend gingen worden en dan zijn we er maar op uitgetrokken om toerist te spelen in eigen stad. Met Japantown vlakbij en het mooie weer hadden we toch nog een aangename middag.

We hebben dan ook heel lekkere bibimbap gegeten (wel Koreaans, niet Japans).

Tegen 14u mochten we dan eindelijk onze aanvraag gaan indienen (na 4u wachten dus). En daar kregen we te horen dat we enkel in Belgie een visum voor China kunnen aanvragen! He? Watte? Ja, enkel in Belgie. Sofie en ik zouden dus nu nog snel even over en weer moeten vliegen naar Belgie, want binnen minder dan een maand zouden we al in China moeten staan. Ja, want je kan hier enkel een visum aanvragen als je een green card hebt of als je ooit al is eerder een visum voor China hebt aangevraagd. Na aandringen en haar proberen duidelijk te maken dat we als Belg dat visum aanvragen en niet als Amerikaan, gaan we nu toch een visum krijgen, maar (!) "enkel een single entry en maar voor 30 dagen hoor!". Aan vriendelijkheid ontbrakt het haar wel. Dinsdag mogen we nog is teruggaan om ons visum te gaan ophalen. Hopelijk is de rij dan minder lang.

Nu even een vraag aan jullie: is dat normaal dat je enkel een visum voor een ander land in je eigen geboorteland kan aanvragen? Ik dacht van niet...

Top 100 Bay Area Restaurants

2008-04-08T20:34:00.000-07:00

Elk jaar komt de San Francisco Chronicle met een top 100 van de beste restaurants in de Bay Area uit. En dan is het altijd spannend om te zien wie erin is gebleven, wie uit de boot is gevallen en wie er nieuw is bijgekomen. De lijst, gesorteerd per type keuken, kan je hier vinden.

Sofie en ik wonen nu anderhalf jaar in San Francisco en hebben blijkbaar nog maar 6 restaurants uit deze top 100 aangedaan. Het waren: Firefly (volgens ons maar zo-zo), Range (op aanraden van Dave en Marijke en inderdaad heel lekker), Cheze Panisse (hier hebben we enkel the cafe een paar keer bezocht, niet het eigenlijke restaurant, de laatste keer was het lekker, maar niet spectaculair), Zarzuela (volgens ons echt niet goed), Slanted Door (overpriced, niets speciaals) en last but not least Aqua (dit was voor ons het beste restaurant waar we ooit in ons leven gedineerd hebben, 't was dan ook voor een speciale gelegenheid).

Krijg nu geen verkeerd beeld van mijn commentaar hier boven. Ook al die mindere restaurants presenteren wel zeer degelijk en lekker eten voor een aanvaardbare prijs. Maar er zijn hier in San Francisco zo veel goede restaurants dat we op den duur echt wel kritisch zijn geworden. Waar is onze favoriet EOS trouwens in dit lijstje?

We hebben dus nog 94 restaurants te gaan, voor nog maar zes maanden tijd. Dat gaan we dus niet halen. Maar morgen staat er toch al (na lang proberen een reservatie vast te krijgen) eindelijk Delfina op het programma.

What would Eddy do?

2008-03-29T17:56:00.000-07:00

Ik heb mijn koersfiets nu een kleine maand en ik probeer dan ook elk vrij weekend een fietstochtje te doen hier in de omgeving. Vandaag heb ik mij gewaagd aan een 87 km lange tocht over de golden gate brug naar sausalito en dan via muir woods naar stinson beach om dan via de panoramic highway en mill valley terug door sausalito te passeren. De tocht was niet veel langer dan mijn eerste fietstocht (82 km), maar ik ben wel dubbel zo diep moeten gaan. Ik had de eindeloze (allee, zo voelden die toch aan) klimmen en de straffe pacific wind wat onderschat.

View Larger Map

Op een van de zwaarste klimmen kwam ik van die wegopschriften tegen die fans wel eens bij een wielerwedstrijd de nacht ervoor durven aanbrengen. Maar deze was heel grappig, het las: "What would Eddy do?" Voor de niet wielerkenners, hier wordt dus naar Eddy Merckx gerefereerd. Een beetje verder stond er dan "Go faster!". Wreed grappig. Daar moest ik zeker een foto van hebben. Ik dus rechtsomkeer en terug die klim gedaan en met mijn gsm een foto genomen. De tweede foto (die met "Go faster!") is niet gelukt. Een beetje verder stond dan nog: "Why are you going so slow?" Al deze opschriften stonden op de Highway 1 tussen muir woods en stinson beach.

Voor zij die statistieken willen. Ik ben in totaal 4 uur 30 minuten weggeweest, daarvan heb ik er 3 uur 50 op mijn fiets gezeten. Gedurende de hele periode was mijn hartslag gemiddeld 136. Mijn gemiddelde snelheid was 22 km/u. Ik ben een eerste keer gestorven na 40km, een tweede keer na 50km en dan ben ik zowat continu gestorven tot in mill valley. Ik ga nog veel moeten trainen voor ik de klassiekers ga aankunnen eens we terug in Belgie wonen.

Spring Break

2008-03-24T20:37:00.000-07:00

Deze week is het hier op Stanford en Berkeley spring break: een weekje vakantie voor de studenten tussen de quarters/trimesters door. Bij spring break hoort natuurlijk een trip naar een of ander exotisch strand. Maar omdat wij nogal last-minute beslissers zijn, waren de vluchten veel te duur. En bovendien konden we maar 4 dagen weggaan (donderdag tot zondag), want eigenlijk moeten wij als post-docs natuurlijk gewoon doorwerken. Als alternatief voor zee en strand in Mexico of Hawaii is het het kunstmatige strand geworden in het Mandalay Bay Hotel & Casino te, jaja, Las Vegas...

Het Mandalay Bay Hotel in Las Vegas

Donderdag in de vroege ochtend zijn we, samen met Martin en Sue, op SFO vertrokken richting Las Vegas. De vlucht was deze keer met Virgin America, een nieuwe luchtvaartmaatschappij met als thuisbasis San Francisco. In een gloednieuwe vlieger, we waren de eerste passagiers. Heel mooi vliegtuig, met blacklight verlichting, (valse) leren zetels voor iedereen, grote heldere touch-screen schermen (die bovendien linux draaien). Maar het plezantst van al waren de grappige in-flight security filmpjes. Heel humoristisch! Daarvoor alleen al moet je zeker is een Virgin flight nemen.

Spiksplinternieuwe vlieger van Virgin America
(eerste commerciele vlucht).

In Las Vegas hebben we donderdag voornamelijk aan het strand gelegen, in de lazy river voortgedreven of in het golfslagbad wat pootje gebaad. 's Avonds zijn we romantisch onder de (valse) Eiffeltoren een steak a point (what?, a point, what?, ehm, medium rare please) gegeten. Frans was Claude zijn beste maat toch niet (Claude was de ober). Blijkbaar was het dat weekend en deze week het drukste weekend in Las Vegas (NCAA basketball finals) en het was eraan te merken. Alle hotels volgeboekt. Goed voor ons, want dan was er maar weinig volk aan het gokken (iedereen zat naar den basket te zien) en kregen we gratis drank aan de 1-cent slot machines ;-)

Het strand van het Mandalay Bay Hotel.

Sue, Martin en Sofie in Las Vegas.

De (valse) Eiffeltoren in Las Vegas.

Vrijdag op 't gemak opgestaan, auto afgehaald op LAS, inkopen gedaan en dan vertrokken voor onze 3-daagse roadtrip van LAS naar SFO. De eerste stop (voor mij was het de derde keer dit jaar) was Death Valley. We hebben daar heel veel geluk gehad, want hebben het laatste campeerplekje kunnen bemachtigen. Blijkbaar is Death Valley heel populair in de lente. Vrijdag hebben we een korte hike gedaan naar een arch, devil's golfcoarse en badwater gaan bezien en door artist's drive gereden. 's Avonds stond er (weeral) steak op het programma.

Zaterdagochtend hebben we nog een hele mooie hike gedaan (een aanrader!) van de Golden Canyon tot aan Zabriski Point en terug. Een 3-tal uurtjes wandelen, maar heel mooi, want je loopt precies binnen het postkaartprentje waar Death Valley zo gekend voor is. 's Middags zijn we dan vertrokken richting de west coast. Maar omdat het in de Sierra's nog steeds winter is, moesten we helemaal rondrijden (langs het zuiden) en zijn we die dag maar tot in Bakersfield (of all places) geraakt. Na even zoeken toch nog een camping gevonden, waar we net op tijd waren voor een pre-sunset BBQ. Deze keer waren het hamburgers.

Martin, op weg naar Zabriski Point.

Sofie in de woestijn van Death Valley.

Martin, "taking in the view".

Droge rivier op het einde van de hike, terug naar Golden Canyon.

Sofie, in de vlakte van Death Valley.

's Avonds BBQ als beloning.

Zondag zijn we via een stop in Paso Robles (wine tasting) tot aan Cambria gereden, redelijk gezellig dorpje op de Highway 1. Highway 1 is naar mijn gevoel de mooiste autoweg op de wereld (allee, toch van alle autowegen die ik al gezien heb). Golvend langs de Pacific zijn we terug richting SFO gereden. Met een grote tussenstop ergens tussen Cambria en Big Sur, waar we een prive strand hebben gevonden om rustig in het zonnetje te relaxen. Tegen 5pm zijn we dan terug vertrokken en tegen 9pm hebben we de auto in SFO afgezet. 800 mijl in 3 dagen langs de mooiste streken van California.

Sofie, Martin, Sue en Bailey op ons prive-strand aan de Pacific.

Zoals je kan zien was er een bootje. Dat gaf ons een hele geruststelling, want we hadden schrik dat we door vloed ingesloten zouden geraken.

Sue en Bailey.

Panorama.

Voila, dat was het voor ons spring break weekend. In tegenstelling tot jullie allemaal in Belgie, hebben wij geen sneeuw gezien, maar wel zon die haar bewijzen heeft achtergelaten op onze al te gevoelige huid.

Zalig pasen!

Haar problemen

2008-03-24T20:20:00.000-07:00

We wonen hier nu al bijna anderhalf jaar en nog steeds heb ik geen goeie kapper gevonden (alhoewel, de eerste die ik had was wel een goeie, maar we wonen daar nu te ver vandaan). Omdat supercuts nogal was tegengevallen de laatste keer (op 2 minuten buiten, met de tondeuze erdoor), had ik dan toch maar besloten om naar Sofie's kapper te gaan: Miss Marty's. Een soort kappersschool waar studenten in opleiding zich kunnen uitleven. Maar ja, hoe gaat het gezegde nu weer: "If you pay peanuts, you will have to deal with monkeys"? Om een (heel) lang verhaal kort te maken: ik ben het na 2 uur afgestapt. Het meisje had denk ik nog nooit een levende persoon gekapt. Na 2 uur was ik het zodanig beu. Ze begreep blijkbaar de lerares niet goed en wist niet hoe ze rond de oren en in de nek alles moest "opkuisen". Ze bleef maar op andere plaatsen haar knippen. Ik ben het dus afgestapt zonder een tip te betalen en heb Sofie thuis mijn haar laten bijknippen. Op 5 minuten was ze er mee klaar.

Nog een erger haar probleem, waar ik voorlopig nog geen goeie oplossing voor heb: l'oreal is gestopt met de productie van zijn "out of bed" gel (zie foto hierboven). En dat is nu toevallig de enige gel die bij mij werkt. Vorige week was ik door mijn voorraad heen. Ik heb het dan enkele dagen zonder gel geprobeerd, maar ik werd overal uitgelachen. Gelukkig is er het internet en kan je op e-bay de laatste voorraden opkopen. Zo heb ik mij 10 potten gel aangeschaft. Hier kom ik waarschijnlijk wel een jaartje mee toe. Maar wat daarna? Misschien stelt het probleem zich dan wel niet meer ;-)

Bloggers uit Belgie

2008-03-05T21:59:00.000-08:00

Nu we al zo een dik jaar vrolijk aan het bloggen zijn (met meer dan 100 posts al, dat is toch niet slecht voor 2 druk werkende post-docs), is het eindelijk aan ons om nieuws uit belgie te beginnen krijgen. Ok, niet enkel uit belgie, maar toch van mensen die we nog kennen van voor San Francisco.

De eerste nieuwe blog is die van Katlijn en Andrew. Andrew was een collega-phd-student van mij op IMEC. Het grote plan was om na het doctoraat de wereld te gaan verkennen en voor een paar maand op reis te trekken. Dat is nog eens iets anders dan naar San Francisco trekken voor een postdoc. Hun verhalen kan je hier lezen. Ik vind het nog altijd straf dat ze dat ook effectief gedaan hebben, maar het ziet er wel de moeite uit. Misschien moeten wij toch maar een post-postdoc reisje plannen, ooit, want het ziet er allemaal wel heel mooi uit was ze zien.

De tweede nieuwe blog is die van Sarah en Roel (en Elien en Jarne). Nogmaals proficiat trouwens Sarah en Roel met jullie zoontje! Ideaal deze blog om wat op de hoogte te blijven van de jongste Belgen (en de ouders). Het ouderschap ziet er ook heel mooi uit, maar moeilijk te combineren met dat post-postdoc reisje...

A New Toy

2008-03-03T21:18:00.000-08:00

Op aanvraag van de wielerfanaten (ja, er zitten er een paar onder de lezers van deze blog) heb ik hieronder een foto van mijn nieuw speelgoed gezet. Na jaren twijfelen is het er dan toch van gekomen: ik heb mij een road bike aangeschaft. En ik heb een goeie deal kunnen doen door een model van 2006 te kopen (30% korting). Het heeft een frame in "carbon fiber" en "shimano 105 components" voor de kenners. Normaal ging ik een aluminium frame kopen, maar na een aantal testritten was ik verkocht voor het "carbon fiber" frame: het voelt veel zachter en lichter aan.

Gevolg is nu wel dat ons klein appartementje hier goed vol staat (met 3 fietsen). Mijn koersfiets kan niet meer in onze slaapkamer bij, dus moet ik hem wel altijd mooi in het zicht in de living zetten. De winkel waar ik hem gekocht heb gaat hem ook voor mij terug inpakken in de doos zodat we hem veilig en wel terug naar Belgie kunnen meepakken in oktober. Ik ben er, buiten de testritten, nog niet mee gaan fietsen, want ik moet nog wachten op mijn schoenen (natuurlijk hadden ze geen 48), maar normaal gezien ga ik dit weekend er al is op uit kunnen.

Bedankt nog is Kristof en Sven voor de vele nuttige tips ;-)

Bad (or good?) plumbing

2008-02-21T20:51:00.000-08:00

Gisteren zijn we nog een keertje met Marijke en Dave sushi gaan eten in het "hipste sushi restaurant van San Francisco": Sushi Groove South. Op een 5-tal blokken wandelen, de dichtste sushi voor ons. Sushi Groove South is een typisch SOMA restaurant. Ondergebracht in een oud magazijn, maar heel hip aangekleed met een DJ die tegen 9pm techno-achtige muziek begint te draaien. Hier komt dan ook alleen maar "cool" volk. Ook al hebben we er heel lang op moeten wachten, de sushi was toch wel weer heel lekker (vooral de dragon roll).

Maar daar gaat deze blog niet over. Sofie had ontdekt dat het damestoilet een verwarmde bril zou hebben. Maar eigenlijk heeft het toilet helemaal geen verwarmde bril. Het gaat hier gewoon om slechte loodgieterij: ze hebben hier het warm water op het toilet aangesloten (lees ook deze grappige post). Een typische fout, die wel vaker voorkomt. Maar i.p.v. de fout op te lossen, hebben ze het hier maar zo gelaten. Aangenaam, dat wel, maar hoeveel energie ze hier niet mee verspillen? Misschien daardoor dat de sushi hier niet van de goedkoopste is ;-)

Ski Trip to Tahoe

2008-02-19T18:42:00.000-08:00

Dit weekend was voor ons een verlengd weekend (maandag was President's Day), en in deze periode van het jaar is dat de ideale gelegenheid om te gaan skien in Tahoe. Twee weken geleden heeft het een week aan een stuk geregend in San Francisco, wat zich vertaalt in sneeuw in de bergen. Perfecte sneeuw. Neem daarbij nog een brandende Californische zon en je hebt het ideale ski weer. Samen met Sue, Martin, Brano, Jana, Aleric en Hui zijn Sofie en ik in de vroege vrijdag namiddag naar South Lake Tahoe getrokken. Samen met de halve Bay Area, met als gevolg dat we aan een slakkegang over de rit 7 uur gedaan hebben i.p.v. de normale 3,5 uur. We hadden een heel mooi chalet gehuurd met hot tub op het terras (ideaal om na het skien uit te stomen).

Sue komt buiten de chalet klaar om te skien.

Zaterdag zijn we met z'n allen naar Heavenly getrokken. Het ski gebied het dichtst bij South Lake Tahoe. Hemels mooi, want je hebt vanop de ski pistes een prachtig zicht op Lake Tahoe zelf. Geweldig om de uitdrukking van mensen te zien als ze voor het eerst van de ski lift stappen, zich omdraaien en het meer zien liggen. Onbeschrijflijk mooi. We hebben ons niet kunnen inhouden en allemaal mooi geposeerd voor een foto ;-)

Sofie, Brano en Jana in Heavenly.

Sofie en Bart in Heavenly.

Zicht op Lake Tahoe vanop de skipiste in Heavenly.

Martin bekijkt de kaart van Heavenly.

Lake Tahoe ligt net op de grens van California en Nevada. In Heavenly kan je dan ook skien van de ene staat naar de andere. In California zie je het meer liggen en in Nevada, jaja, zie je de woestijn. Prachtig contrast.

Sofie in Nevada.

Panorama (klik op de foto). Links zie je Lake Tahoe in California, rechts zie je de woestijn in Nevada.

Het was een mooie, maar zware dag skien. Om terug bij de auto te geraken moesten we de beruchte ski piste "The Face" nemen. De meeste mensen nemen hier de lift terug naar beneden zoals je op de foto hieronder kan zien. Wij hebben ons niet laten doen en zijn deze "double black" piste gewoon (ahum) al skiend afgekomen. We hebben er wel een drietal kwartier over gedaan ;-)

Sofie bovenaan "The Face". Als afsluiter van de eerste dag kan dat wel tellen.

Zaterdagavond hebben we heerlijke kaasfondue gegeten (met het geheime recept van Martin) en daarna hebben we met z'n allen in de hot tub gezeten. De sneeuw errond was ideaal om je hoofd af te koelen.

Zondag en maandag zijn we in Kirkwood gaan skien, op een half uurtje rijden van South Lake Tahoe. Volgens de meerderheid een beter skigebied, maar ik was nog altijd onder de indruk van het zicht in Heavenly en raad iedereen dan ook aan om eerst eens naar daar te gaan...

Op de rollen

2008-02-19T14:55:00.000-08:00

Zoals Bart al had laten weten is dit weekend de Tour of California gestart, met Tom Boonen dus. En hoe warmt Tommeke op: met CycleOps rollen, hier is het bewijs. En wat is daar zo interessant aan? Jawel, in ons slaapkamer hebben wij dezelfde rollen staan. En ja, zo heel nu en dan zetten wij ons fiets daarin (die staat toch in de slaapkamer wegens gebrek aan andere plaats) om zoals de 'echte' ook wat op rollen te fietsen. Geen brol hoor, onze rollen. Ons fiets daarentegen is wel wat minder, om maar niet over onze benen te spreken... Maar goed, stel dat we ooit beter benen en fietsen zouden hebben, dan zijn ons rollen daar dan toch al op voorzien! Bij deze krijgen ze een plaatsje terug naar Belgie.

Nog een rijbewijs

2008-02-15T12:58:00.000-08:00

Vorig weekend was mijn portefeuille zoek geraakt. Zondag avond ons mini-appartementje 2 uur uitgekeerd, en dan maar beslist dat het ding voorgoed verloren was. Voor alle zekerheid dus maar alle credit cards geannuleerd, want ik ben nog altijd niet vergeten dat de vorige fraude mij 1500 euro gekost heeft (hopelijk krijg ik het snel terug)!

Maandag naar de politie, om een officieel bewijs te krijgen, nodig als er ooit een zaak van zou komen (stel dat mijn kaart gebruikt wordt, misschien weer voor 1500 euro, dat ik de nodige bewijzen heb om ze terug te krijgen). Zeer indrukwekkend gebouw, het politiekantoor hier in San Francisco (er zijn er meerdere, maar die waar ik gegaan ben was precies meer een rechtbank). Maar goed ze lachten me toch al niet uit met mijn 'lost wallet', tussen al die zwaardere criminelen en court rooms.

Donderdag was het DMV dag, om een nieuw ID te gaan vragen (kwestie van terug te kunnen zippen en op cafe te gaan!). Altijd vinden ze daar een reden om mij lang te doen wachten. Met 22 dollar en een uur wachten was ik ervan af (heb 5$ korting gekregen als orgaan-donor). Als ik nog veel mijn ID verlies gaat dat donorschap mij toch al veel opbrengen!

Vandaag wou ik nog eens zomerschoenen uitproberen (zalig weertje hier). En wat lag tussen de schoenen: mijn portefeuille! Aaarrrgggg. Heel die rompslomp voor niets!!! Ik vraag me wel nog altijd af hoe die daar geraakt is, en waarom we die zondag bij het zoeken niet gevonden hebben. Bart zijn antwoord: 'het is altijd goed om al je credit cards eens te resetten om identity theft tegen te gaan'. Bon, bij deze starten we met een nieuwe lei (het valt mij op hoe je met enkel een Social Security Number, naam en geboortedatum op een week tijd een hele nieuwe resem documenten hier kunt bijeensprokkelen.) Maar het ergste is dat nu nog moet wachten om mijn vluchten voor China en Singapore te boeken tot ik nieuwe credit cards krijg :-( Hadden Bart en ik eindelijk ons schema beslist....

Tour of California

2008-02-07T22:54:00.000-08:00

Volgende week zondag is het de proloog van de Tour of California. De finish van deze korte proloog is toch wel op Stanford University zeker, aan de oval, in het hartje van de campus. Spijtig genoeg gaan Sofie en ik er niet bij kunnen zijn, want op die moment zitten we in lake Tahoe te skien. Spijtig, anders hadden we Tommeke hier is aan het werk kunnen zien...

Mendocino

2008-02-03T20:21:00.000-08:00

Sofie en ik zijn vandaag exact 9 jaar een koppel. Om dat te vieren hadden we een weekend tripje gepland naar het romantische dorpje Mendocino waar de tijd precies is blijven stilstaan, op ongeveer 150 mijl ten noorden van San Francisco, aan de Pacific Ocean langs de Highway 1. Voor de gelegenheid hadden we een mini cooper gehuurd: een flashy gele met als naam "Moonlight". Plezant auto'tje om mee te rijden. Met een sport mode en versnellingen aan het stuur en de zetels die dicht tegen de grond hangen voelt het als een echte sportwagen aan. Voor de chauffeur en de passagier is er ruim voldoende plaats, maar de achterbank en de koffer stellen niet veel voor. In de koffer is juist plaats voor 1 "vreemd-gaan-kofferke".

We zijn vrijdag vertrokken in de vroege namiddag om de files voor te zijn. Via Highway 101 zijn we op de 128 terecht gekomen, de highway die door Alexander Valley loopt. Daar zijn we onderweg nog even gestopt om schuimwijn te proeven in de Roederer Estate. Lekker, maar geef ons toch maar de traditionele wijn. Enkele mijlen verder kwamen we dan uit op de Highway 1, voor de laatste prachtige 10 mijl langs de Pacific tot in Mendocino. Daar had ik twee nachten geboekt in de Packard House: een a-typische bed & breakfast. Zoals je kan zien op de foto een klassiek huis, maar heel modern en stijlvol ingericht.

Op het gelijkvloers was de gemeenschappelijke living (met open haard) en de eetkamer. Op het eerste verdiep waren er 3 heel mooie kamers, uitgerust met een zalig zacht bed, open haard en ruime badkamer met jacuzzi. Daar hebben we natuurlijk goed van gebruik gemaakt met het slechte weer. Van 4.30 tot 5.30 pm was er complementary wine tasting in de zitkamer. De ideale gelegenheid om met de andere gasten een praatje te slaan. Zo hebben we nog es wat 'echte' Amerikanen leren kennen, en geen andere expats of studenten. 's Ochtends stond er telkens een 2-gangen ontbijt op het programma dat Steve, de kok, heel lekker kon klaarmaken. Alles was tip-top in orde: van de achtergrond-muziek die je overal achtervolgde, tot de heerlijk geurende en zachte Marcus Neiman handdoeken, en natuurlijk de sfeervolle dimlichten.

Een ander culinair hoogtepunt van het weekend was een diner in Cafe Beaujolais in Mendocino. Heerlijke ajuinsoep met krab, gevolgd door eend met gnocci voor mij en een zeevruchtenpannetje voor Sofie. Echte Californische keuken zoals wij ze graag hebben.

Zondag na het ontbijt zijn we terug huiswaards vertrokken. Deze keer hebben we Highway 1 gevolgd tot in Bodega Bay en dat leverde natuurlijk weer prachtige zichten op.

Voor we San Francisco binnenreden zijn we nog even gestopt in Tiburon, waar we op Bellevue Street een mooi zicht hadden op San Francisco en Angel Island.

We hebben ons weekend afgesloten met sushi in Yama Sushi, ons favoriete sushi restaurant toen we nog in Ingleside woonden.

Ondanks het iets minder goede weer, was het toch een geslaagd weekend. Sofie en ik kunnen dan ook ten zeerste een weekendje in het Packard House in Mendocino aanraden. Wij zelf gaan deze zomer zeker nog is terugkomen.

Toronado

2008-01-31T23:23:00.000-08:00

Vanavond hebben we eindelijk Toronado bezocht: het bekendste bier cafe in San Francisco. Volgens Yelp zou je er heel vies bekeken worden als je een Corona of een Bud Light zou bestellen. Als Belg kan je daar natuurlijk niet veel mis doen, dacht ik, dus ik bestel een "gulden draak". Maar de barman bekijkt mij raar en na een paar keer herhalen vertaal ik het naar "golden dragon", waarop ie zegt dat ze dat niet hebben. Dan ga ik over naar een "Grimbergen", waarop ik een "he?" krijg. De barman wordt ambetant, snauwt me af en wijst naar de menu die tegen de muur hangt. De hele cult die rond Toronado hangt is duidelijk door Amerikanen opgetrokken. Geef mij dan toch nog maar altijd "The Trappist" in Oakland.

Voor zij die "in the know" zijn heeft Toronado, of liever zijn buur, nog wel meer te bieden. Naast Toronado is immers "Rosamunde Sausage Grill". Je kan hier een 20-tal verschillende broodjes met worst bestellen (bvb "duck sausage", "beer sausage", etc.), natuurlijk met sauerkraut en mosterd, die je dan kan meenemen naar Toronado om bij je bier op te drinken. De combinatie bier (Duvel voor ons) en sausage was heel geslaagd en voor herhaling vatbaar.

Reden van deze uitstap? Binnen 2 weken gaan we naar South Lake Tahoe op ski trip (3 dagen), samen met Martin, Sue, Brano, Jana en Aleric. Vanavond hebben we besproken hoe we dat weekend juist gaan aanpakken. Veel is er niet beslist, behalve dat we zeker een cheese fondue moeten doen. En Martin heeft ineens het geheim van de echte Zwitserse cheese fondue verklapt ;-) Rarara...

Belg in San Francisco

2008-01-27T09:51:00.000-08:00

Gisteren was een echte Belgen-dag voor ons. We hadden 's middags afgesproken bij Dave en Marijke voor een late brunch, samen met Tom, Roosje, Marie (wat een entree!), Sven, Veerle, Nina en natuurlijk Dave en Marijke. Reden? De toekomstige verjaardagen van Roosje (vandaag, proficiat!) en Marijke (volgende week). Het was een hele gezellige bedoening, waar natuurlijk, zoals bij de meeste "rond-de-30-ers bijeenkomsten", een groot deel van de conversaties over babies, biologische klokken, en over het nut en onnut van kinderen hebben gingen ;-) Ons besluit was dat we kindjes wel heel tof vinden, als ze juist ververst zijn en hun eten hebben gekregen...

We hadden afgesproken dat ieder een deel van de brunch zou meebrengen. Het begon al heel goed met een lekker groentensoepje (Marijke en Dave), gevolgd door een heerlijke quiche (Veerle en Sven), een feta-citroen slaatje (Marijke en Dave) en natuurlijk, we zijn nog steeds in Amerika, omelet met ontbijtworstjes (Roosje en Tom). Wij moesten voor het zoete achterafje zorgen: muffins. Natuurlijk waren ze dan ook veel te zoet, want we hadden blindelings een online Amerikaans recept gevolgd. Amaai, zoveel suiker, niet te eten (achteraf hebben we van een Amerikaanse vriendin gehoord dat we best altijd de hoeveelheid suiker halveren). We hebben de muffins dan ook mooi in een papieren zak op een vuilbak achtergelaten in downtown SF. Het was een geslaagde brunch, en raar maar waar, het onderwerp "30" is bijna nooit ter sprake gekomen... hoe zou dat toch komen? ;-)

's Avonds hadden Sofie en ik nog afgesproken met Katrien en Brad voor een dinner in het pas geopende Belgische restaurant La Trappe in San Francisco. Het zag er goed uit toen we binnenkwamen (er stonden van die echte zwarte mossel casserollen met opschrift wittekerke in de keuken). Brad, Sofie en ik hebben ons dan ook aan de mosselen (mariniere, met wittekerke bier) en de "twice cooked fries" gewaagd. 't Was niet slecht, maar de frietjes waren al bijna koud en de mosselen hadden te lang op het vuur gestaan en waren dus te lang gekookt. Geef mij dan ook maar het recept van Jeroen Meus (met hoegaarden, mosterd en basilicum!). De selectie bieren was weerom overweldigend. Op ons menu stonden o.a. Tripel Karmeliet, Delirium Tremens van 't vat, Duvel,... Heel lekker, maar wel niet in het juiste glas (de Trappist was dan toch beter in de presentatie). Nog minder geslaagd was de afrekening, want blijkbaar had onze garcon systematisch bij alle bieren 1,2 of 4 (!) dollar te veel aangerekend. Uiteindelijk bleek dat we zo'n 10 dollar te veel zouden moeten betalen. Hij heeft z'n fout toegegeven en er nog een extra 10 dollar van de rekening afgetrokken om het goed te maken. Zou ik nu een negatieve Yelp review geven, of zal ik mij toch maar inhouden? Het gezelschap maakte natuurlijk alles goed en we hebben dan ook afgesproken om zeker nog is in Oakland of in San Francisco af te spreken...

Siggraph 2008

2008-01-24T09:31:00.000-08:00

Het is weeral achter de rug: de jaarlijkse Siggraph 2008 deadline. En ik denk dat ik gisteren weer op een dag tijd een jaartje ouder geworden ben. Na een half jaar werken en eergisteren en gisteren 30 uur aan een stuk doorwerken zonder te slapen, zijn we er toch nog in geslaagd om 10 minuten na de deadline onze submissie up te loaden.

Nu wordt het weer 2 maanden bang afwachten en doorwerken, want als het paper niet aanvaard wordt, waar bij Siggraph altijd een grote kans voor is, dan moeten we het natuurlijk verbeteren en opsturen naar een andere (kleinere) conferentie.

In elk geval neem ik vandaag een dagje verlof (recup van de gemiste Martin Luther King Jr. Day van deze maandag) en ga ik er morgen weer gewoon tegenaan gaan.

For Sale

2008-01-22T01:09:00.000-08:00

Ja, er moest natuurlijk weer een reden zijn. Een aantal weken geleden, tijdens de kerstperiode, heeft onze huisbaas de hele gevel laten kuisen en schilderen. En daar was natuurlijk een reden voor: hij heeft het appartementsgebouw namelijk te koop gezet. De vraagprijs is niet min: 2,5 miljoen dollar. En dat voor een gebouw met 6 appartementen. Natuurlijk is er op de benedenverdiep ook een restaurant, waar de huur ook wel wat van zal opbrengen.

Dit roept bij ons natuurlijk weer een aantal vragen en twijfels op. Wie wordt de nieuwe eigenaar? Gaat die proberen de huurders eruit te zetten om zo de huurprijs te kunnen optrekken? Gaan wij onze huurwaarborg nog terugzien? Zouden we niet beter zelf het initiatief nemen om te verhuizen? Naar een appartement met zwembad en jacuzzi? Of zouden we toch maar afwachten? Zouden we een contract proberen te versieren bij onze huidige huisbaas dat zou lopen tot we terug naar Belgie vertrekken? Of zouden we beter geen slapende honden wakker maken?

Voorlopig gaan we toch maar gewoon afwachten...

Voor zij die geinteresseerd zijn is hier de link van de makelaar.

Vriendelijke mensen

2008-01-16T12:30:00.000-08:00

Deze ochtend was ik van plan de eerste keer terug naar de Pilates les te gaan, om 8u15 in Berkeley. Vroeg maar te doen, want we hebben sinds de jetlag van Belgie onze wekker nog altijd om 6u staan, en opstaan op dat uur valt nog altijd goed mee (zal wel niet meer voor lang zijn vrees is).

Maar blijkbaar was mijn abonnement vervallen 2 dagen geleden (tja, dat weet je niet he als je lange tijd niet meer geweest bent), en ik kon niet binnen in de sportzaal. Het loket ging pas open om 9u: 45 minuten wachten en mijn les missen! Tja, op zo'n moment vind je het precies wel zonde dat je voor niets om 6u uit je bed gekomen bent :-)

Maar wonder boven wonder liep daar een heel vriendelijke man rond die mij zomaar een gratis dagticket heeft geschonken zodat ik niet tot 9u moest wachten om toch binnen te kunnen (hij had een soort extra voucher die je op een dag naar keuze kunt gebruiken). Mijn dag, die eerst slecht begonnen leek, kan al niet meer stuk. Het doet toch goed als mensen zo vriendelijk zijn! En ja, het doet ook goed om meer te sporten. Vanaf nu terug 3 keer per week, heb na de les om 9u mijn abonnement verlengd. Maar het stilliggen had toch niet al teveel schade aangericht: ik kon redelijk vlot mee met de oefeningen voor level 2 (alle, elegant zal het er wel nog niet uitgezien hebben). Ben met alle nieuwe energie goed aan het werken vandaag, zo snel dat ik zelfs tijd heb om een blogje te schrijven over de middag ;-)

Drie man, een videocamera en een pc

2008-01-14T20:27:00.000-08:00

Vandaag via slashdot op onderstaand filmpje gestoten...

Werk en prive moet je gescheiden houden, of toch niet?

2008-01-10T21:16:00.000-08:00

Sofie en ik hebben ons deze zomer aan een experiment gewaagd dat voor herhaling vatbaar is. We hebben namelijk samen een paper geschreven en gesubmit voor een conferentie in Peking. En ondanks het gezegde dat je prive en werk gescheiden moet houden is onze samenwerking goed afgelopen: ons paper is aanvaard met goeie reviews en we mogen het dan ook gaan presenteren deze lente in Peking.

Jullie vragen jullie nu natuurlijk af waar dat paper over gaat, als het zowel in Sofie haar onderzoeksgebied (cognitive radio) als in dat van mij moet passen (computer graphics). Wel, het ligt eigenlijk vooral in Sofie's domein, maar we hebben ongeveer dezelfde algoritmes gebruikt als in mijn laatste vloeistoffensimulatie project. Straf he, hoe twee totaal verschillende onderzoeksdomeinen toch overlap kunnen hebben?

Voor dit project hebben we wel wat toeren moeten uithalen. We hebben deze zomer samen enkele dagen de Berkeley campus afgewandeld met een laptop in de hand, een grote en vooral zware batterij in, en een futuristische GPS bol boven op een rugzak. Vermoeiend, want Berkeley ligt op een berg en de zon kan straf branden hier. Doel: op zoveel mogelijk plaatsen signaalsterktes meten van het outdoor wireless netwerk van Berkeley. We hebben ons daar dan ook serieus belachelijk gemaakt. Maar ja, alles voor de wetenschap he.

Met dit project heb ik ook Berkeley en enkele proffen daar leren kennen. Een heel interessante ervaring. En het grappige was dat ik natuurlijk overal 3D renderings van had gemaakt, met virtuele lichtbronnen en zo en dat ze dat daar nog nooit gezien hadden. Sofie moest op haar presentaties dan ook altijd uitleggen wat die schaduwen en reflecties precies betekenden. We hebben die graphics figuren dan toch maar uit het paper gelaten en ons beperkt tot simpele 2D plotjes.

Op naar Peking dus en op naar het volgende Sofie-Bart paper!

Happy 2008!

2008-01-07T06:07:00.000-08:00

Voor iedereen een gelukkig, gezond en boeiend 2008 toegewenst! Alvast bedankt ook aan iedereen om ons verblijf in Belgie de afgelopen twee weken zo plezant te maken. Sofie en ik zijn deze nacht om 1u terug thuis toe gekomen na een lange reis van 24u vliegen-wachten-vliegen. Wij gaan 2008 waarschijnlijk herinneren als het laatste jaar dat we in San Francisco gewoond gaan hebben. Nog minder dan 10 maanden en we verhuizen terug naar ons geboorteland. Maar hoe hard we San Francisco en de vrienden hier ook gaan missen, we zien er toch ook wel naar uit om terug in Belgie te gaan wonen.

En wat brengt 2008 voor jullie?

The Great Fire?

2007-12-18T14:28:00.000-08:00

Deze ochtend werden Sofie en ik gewekt door het typische helikopter- en sirene-geluid. Rond 7u was er brand ontstaan in een leegstaand gebouw op nog geen 100m van waar wij wonen (voor de kenners: in Mission tussen 7th en 8th). De brand is nog steeds niet onder controle en even is er zelfs sprake geweest dat het gebouw zou instorten. Maar daar is nu blijkbaar geen gevaar meer voor. Deze ochtend zouden de vlammen wel bijna tot aan het nieuwe SOMA Grand appartement overgeslagen zijn. Dat zou nogal wat anders geweest zijn. Ik ben daarnet gaan zien en heb met mijn fototoestel in de hand even ramptoerist gespeeld. Mission en Minna zijn afgesloten en er staan in elk van deze straten een 4-tal brandweerwagens. En alhoewel het regent vandaag, is het toch nodig precies om liters en liters water in het brandende gebouw te spuiten. Hopelijk slaat de brand niet over naar ons gebouw, want dan zouden we in 2007 toch nog moeten verhuizen...

Mission Street gezien vanaf het kruispunt met 8th.

Het gebouw zou eigendom zijn van een geheime Ierse organizatie (Knights of the Red Branch).

The Trappist

2007-12-08T09:30:00.000-08:00

Gisteren avond hadden Sofie en ik afgesproken met Katrien en Brad, respectievelijk Belg en Amerikaan, wonende te Oakland. De plaats van onze afspraak was het cafe "The Trappist" aan 8th & Broadway in het centrum van Oakland. Het was gisteren de grote opening en dat was te merken. Toen we toekwamen was het cafe met een capaciteit van 90 man al vol en stond er buiten een wachtrij van een 20-tal man. Gelukkig waren Katrien en Brad (en Josh) een beetje vroeger en stonden ze redelijk vooraan in de rij. Het cafe zelf is heel gezellig aangekleed en ingericht en voelt als authentiek Belgisch aan. De eigenaars en barmannen zijn twee jonge gasten, echte bierliefhebbers. Toen ik vertelde dat we Belg waren, moesten ze natuurlijk onmiddellijk weten wat wij ervan dachten. De Belgen waren eensgezind onder de indruk van de diversiteit aan bieren. De menu ziet eruit als een bijbel en staat vol met obscure en minder obscure Belgische bieren. En het straffe is dat ze voor alle bieren het juiste bijpassende glas hebben. Zo heb ik o.a. een kwak gedronken uit het typische glas. Maar de ontdekking van de avond was toch wel saxo van brasserie Caracole.

Het was een hele gezellige avond, voor de verandering een keertje niet in San Francisco, maar in Oakland. En ik denk dat we hier zeker nog terug gaan komen. Dus als je hier als Belg in de Bay Area eens wil tonen aan je Amerikaanse vrienden waar Belgie echt voor staat, dan denk ik dat The Trappist het juiste adres is. Allen daarheen!

Eindelijk...

2007-12-07T16:09:00.000-08:00

...heb ik een Californisch rijbewijs. En dat na meer dan een jaar. Deze voormiddag ben ik mijn driving test gaan doen in Oakland. Met een gehuurde zipcar: een Toyota Prius. Niet alleen van buiten een lelijk eendje, maar ook binnenin had het wel wat mooier gedesigned gemogen. Maar een goeie deal, want die kost ons maar 5$ per uur (inclusief verzekering en naft), plus: je mag er in de car-pool lane mee rijden, ook al zit je alleen in de auto.

De driving test is hier in California een pak simpeler dan in Belgie. Eerst moet je tonen waar je controls zitten (pinkers, lichten, etc.). Hier ging ik al mooi de mist in. Ik vond natuurlijk de defroster niet (dat knopje staat bij de Prius op het stuur). Zware fout blijkbaar. Maar geen probleem, na mijn arm signalen correct te hebben getoond, mocht ik vertrekken voor een toertje blok in de wijk achter de DMV. Mooi in de spiegels kijken en tegen een slakkegang (residentiele wijk) mijn parcours afgelegd. Het enige manoeuvre dat je onderweg moet doen is even langs de kant gaan staan en achteruit rijden.

Na een kwartiertje waren we al terug en kreeg ik te horen dat ik geslaagd was. Maar wel een opmerking: ik rem te schokkerig. Nu moet je weten dat ik echt als een bompa gereden heb, dus ik viel uit de lucht. Maar Sofie gaf de instructeur gelijk en we hebben dan ook de reden gevonden: de Prius remt gewoon altijd schokkerig ;-) Of zou het liggen aan het feit dat ik mijn voeten niet goed kan plooien doordat ik mijn gewrichtsbanden zoveel gescheurd gehad heb en dat de Prius te weinig plaats had en ik met mijn knieen tegen het stuur zat. Ach, wat maakt het uit. Sofie is chauffeur af en dat is het belangrijkste (voor ons alletwee) ;-)

Unlimited data, or not?

2007-12-06T18:33:00.000-08:00

Sofie is de gelukkige eigenaar van een iPhone. Voor zij die nog niet mee zijn dat is een ipod+browser+telefoon in een mooi door Apple gedesigned omhulsel. Je betaalt AT&T en Apple 50$ per maand en je kan zoveel surfen, e-mail lezen, filmpjes bekijken, etc. als je maar wilt. Of toch niet?

Een tweetal weken geleden gaf de iPhone het op. Je kon wel nog bellen en sms'en, maar surfen via Edge ging niet meer. Raar maar waar, surfen via wifi werkte nog wel. En nog bizarrer: surfen ging wel als je via een ip adres surft, maar niet als je via een dns naam surft. Dus blijkbaar was er iets mis met AT&T's dns servers. En nog straffer: alleen de iPhones die met een pre-paid GoPhone werken waren het slachtoffer (dus niet diegenen die met het 2-jarig contract opgezadeld zitten). Voor de goede verstaander: dat is een optie bij het activeren van de iPhone. Sofie haar iPhone is dus niet gehackt of geunlocked. AT&T vertikte het om toe te geven dat ze een probleem hadden. Op de relevante fora kon je echter lezen dat Sofie's iPhone niet een geisoleerd geval was. Zoals nog maar is gebleken is AT&T's customer support een van de slechtste op deze aardbol (ik persoonlijk ben nog geen slechtere tegengekomen). Een van de mensen die belde kreeg te horen dat ie geen contract met AT&T had en dat AT&T dus geen verplichtingen had t.o.v. hem. 50$ betalen per maand en AT&T zou zogezegd geen verplichtingen hebben? Dat zou toch wel heel straf zijn.

Sinds deze middag werkt Edge mooi terug en kan Sofie weer haar e-mail lezen on-the-go (en ik filmkes bekijken). Twee weken betaald voor unlimited data... of toch niet dus. Misschien moeten we maar is een miljoenen-dollar rechtzaak aanspannen tegen AT&T. Al die stress en frustraties die Sofie en ik de afgelopen weken hebben moeten doorstaan... ;-)

Computer Graphics

2007-12-04T18:11:00.001-08:00

Dit moet me toch even van het hart (de niet-nerds mogen rustig verder surfen)...

Donderdag moet ik een presentatie geven voor de graphics groep hier op Stanford. Tijdens de presentatie zou ik graag een "real-time demo" geven zoals wij dat hier noemen. Mijn demo heb ik natuurlijk in linux geprogrammeerd en om te veel gedoe tijdens de presentatie te vermijden zou ik dus graag mijn presentatie zelf ook in linux geven. De meesten onder jullie die wel eens een presentatie geven zullen waarschijnlijk powerpoint gebruiken (onder windows of macosx). Powerpoint is ook mijn presentatie programma, maar het draait natuurlijk niet rechtstreeks onder linux. Ik dus op zoek naar een alternatief dat onder linux draait. Als graphics onderzoeker moet dat programma natuurlijk aan een aantal voorwaarden voldoen. De voornaamste zijn:

Er moeten filmpjes in gespeeld kunnen worden.
Het moet mogelijk zijn om latex formules te gebruiken.
Je moet eenvoudig simpele schematische tekeningen kunnen maken.
De presentatie (figuren, tekst,...) moet mooi en haarscherp weergegeven worden.

Powerpoint voldoet mooi aan al die voorwaarden. In linux dacht ik dat openoffice impress daar ook wel zou aan voldoen. En inderdaad, aan de drie eerste voorwaarden voldoet het (met hulp van enkele hacks), maar, en hier komt mijn haar recht van te staan, de manier waarop impress simpele figuren weergeeft hou je niet voor mogelijk. Niet te geloven!

Even een vergelijkende studie. Op figuur 1 hieronder zie je een rechte lijn en een cirkel zoals die door powerpoint worden weergegeven. Op figuur 2 zie je dezelfde primitieven zoals die door openoffice impress worden weergegeven. Voor de graphics mensen onder ons: totaal geen anti-aliasing en dus blokkerige lijnen. Maar, o wee, daar blijft het niet bij! Als je wat inzoomt op de cirkel (zie figuur 3) dan zie je dat dat helemaal geen cirkel is! Miserie! Ik snap echt niet hoe iemand zo'n gedrocht kan programmeren. Volgens mij is het tien keer moeilijker om zo een free-form figuur te visualizeren, dan van een simpele cirkel te tekenen. Frustratie, frustratie... Ik snap niet dat iemand openoffice nu nog serieus kan nemen.

Figuur 1: een lijnstuk en een cirkel in powerpoint.

Figuur 2: een lijnstuk en een cirkel in openoffice impress.

Figuur 3: een lijnstuk en een cirkel in openoffice impress (zoom).

Ik heb het dus weer opgegeven en heb mooi gereboot in windows en ben mijn presentatie in powerpoint aan het maken. Opslaan als pdf (geen filmkes dus) en met acrobat onder linux afspelen.

Zo heb ik nog wel een hele reeks computer gerelateerde frustraties. Ik denk dat ik mijn volgende post aan de macosx "maximize button" ga wijden...

BRU -> SFO -> BRU

2007-12-02T20:57:00.001-08:00

Sofie en ik hebben vandaag eindelijk onze vlucht geboekt om na nieuwjaar terug te komen van Brussel naar San Francisco (voor de insiders: het is dezelfde dag en waarschijnlijk vlucht geworden). Dat wil ineens ook zeggen dat we onze finale terugvlucht geboekt hebben en dat de datum van onze verhuis terug naar ons geboorteland vast ligt: 28 oktober 2008. Voor al wie gehoopt had dat we hier gingen blijven hangen: we komen dus toch terug ;-). Maar als ik denk wat en wie we hier allemaal gaan moeten missen, dan doet het zelfs nu toch al een beetje pijn...

Zipcar

2007-11-29T21:14:00.000-08:00

Sinds ik een Californisch rijbewijs heb zijn we lid van Zipcar, een maatschappij met auto's verspreid over San Francisco (en vele andere steden in de US en Canada) die je gewoon kan reserveren. Gedaan dus met lang wachten bij Hertz of Enterprise. Maar vooral gedaan dus met parkeerplek zoeken in San Francisco voor een huurwagen (elke Zipcar heeft zijn eigen parkeerplek). En omdat het via Berkeley mogelijk was om in een groepsabonnement te stappen is het niet duurder dan huren (parkeren en benzine inbegrepen misschien wel goedkoper).

Bon, morgen gaan we naar een feestje in Stanford met de collega's van Bart, want alles wordt nu mogelijk. Gedaan met asociaal zijn! Elke reservatie gaat gepaard met een korte beschrijving van de gereserveerde auto. In dit geval is het er eentje dat je zowel manueel als automatisch kan besturen. En ik vond het nogal grappig dat de Zipcar mensen het nodig vinden de manuele mode te beschrijven:

"If placed into manual mode, the driver must shift the transmission manually. A symptom of driving in manual mode is that the vehicle will feel like its hesitating and jerking."

Niet echt motiverend dus voor de gemiddelde Amerikaan om de manuele mode te proberen. We zullen het morgen eens testen :-)

Thanksgiving

2007-11-26T19:48:00.000-08:00

Afgelopen donderdag was het Thanksgiving. Op uitnodiging van Roosje en Tom, Belgische vrienden uit San Jose, hebben we samen met Veerle en Sven en Marijke en Dave "turkey day" bij hen gevierd in de South Bay. We hadden afgesproken dat elk koppel een deel van de menu zou voorzien. Sofie en ik waren er goed vanaf gekomen en moesten de soep maken (het is witloof-turkey soep geworden). Marijke en Dave hadden lekkere apperitiefhapjes voorzien. Veerle en Sven hadden voor de heerlijke strawberry shortcake gezorgd. Maar het serieuze werk hadden Roosje en Tom op zich genomen: de hoofdschotel. Terwijl bij de rest van Amerika kalkoen op het menu stond, heeft Tom niet 1, niet 2, niet 3, maar 4 dikke kippen gebraad in de oven. Super lekker! Op het eerste zicht leek het veel te veel, maar al bij al hebben we samen toch ongeveer 3 kippen opgekregen. Ik zou wel is willen weten hoeveel pound ze in totaal wogen (vandaag op de bureau was iedereen aan het stoefen over hoeveel pound zijn kalkoen wel was... 20 pounders zijn blijkbaar geen uitzondering). Merci Tom en Roosje voor het organizeren en het braden! De foto's hieronder zijn genomen door Tom.

Sven en Veerle en twee van de lekkere kippen.

Bart, Sofie, Dave en Marijke en jaja, twee kippen.

Vrijdag was het "Black Friday". De eerste grote shopping dag van de eindejaarsperiode met overal tal van kortingen (vooral op elektronische toestanden). Vorig jaar waren Sofie en ik nog om 4am uit ons bed gekomen voor een projector (die we helaas niet hebben kunnen kopen doordat er al een rij van 200 man stond). Dit jaar hebben we ons ver van alle drukte gehouden door, jaja, te gaan werken. Zalig rustig op de bureau. Ook zaterdag en zondag was San Francisco heel aangenaam om rond te wandelen. Maar zondagnamiddag was de Trader Joe's weeral een hel om te gaan winkelen. Nog nooit zoveel volk gezien daar... En vandaag ging de shoppinggekte gewoon door met "Cyber Monday", het online equivalent van "Black Friday". Happy Shopping!

Exploring San Francisco

2007-11-24T16:55:00.001-08:00

We wonen hier nu al meer dan een jaar in het centrum van San Francisco, maar nog steeds ontdekken we nieuwe buurten, parken en uitzichten. Vorig weekend was het vrij mistig, maar we hadden ons toch voorgenomen om een fietstochtje te maken naar Twin Peaks. Uiteindelijk is het niet Twin Peaks geworden, maar wel Bernal Heights, een park op een andere heuvel met prachtige uitzichten. Vandaar zijn we richting de baai gefietst om dan langs een nogal louche buurt via het ball park terug naar huis te fietsten.

Uitzicht op de baai van San Francisco.

Vandaag was het dan weer een hele mooie zonnige herfstdag. Deze keer zijn we te voet het stad in getrokken. Eerst Market street overgestoken richting Hayes Valley om naar de mooie designer winkels te gaan kijken. Het was er opvallend rustig. Zou iedereen aan het shoppen zijn aan Union Square? Via Hayes Street zijn we dan naar Octavia doorgestoken om zo te eindigen in de Mission. Ik had ongelooflijk veel zin in frietjes en dus zijn we bij Frjtz een bijna authentieke Belgische friet gaan eten. Die in Hayes Valley bestaat niet meer (de landlord had andere plannen) en het was de eerste keer dat we die in de Mission uitprobeerden. Maar hij is een pak beter en veel mooier dan die in Hayes, dus we treuren niet. Bij een echte Belgische friet hoort natuurlijk ook echt Belgisch bier. We hebben dan ook Affligem, Leffe en Maredsous van 't vat gedronken. Super lekker! Na deze uitgebreide Belgische brunch zijn we te voet langs de Women's Building (grootste muurschildering in SF) en Dolores Park (prachtige zichten op SF) naar de tramhalte gewandeld om via de J Muni lijn terug naar Civic Center af te zakken.

De Women's Building.

Sofie in Dolores Park.

Mushroom Picking

2007-11-22T11:17:00.000-08:00

Zondag was het een heel mistige dag hier in San Francisco. Ideaal dus om het bos in te trekken om paddenstoelen te gaan plukken. Hier in de V.S. is dat niet zo populair en daarom kan je hier in de bossen redelijk gemakkelijk eetbare en lekkere paddenstoelen vinden. Een collega van mij, Martin, is een Duitser en blijkbaar is in Duitsland paddenstoelen verzamelen een heel populaire activiteit. We hadden dan ook met hem een ervaren gids. Met een hele paddenstoelenencyclopedie in de hand zijn we Muir Woods ingetrokken op zoek naar lekkere niet-dodelijke paddenstoelen. Maar zelfs met Martin's boek in de hand bleek het toch niet al te gemakkelijk om paddenstoelen juist te identificeren. De familie zoeken lukt meestal wel, maar dan specifiek uitvissen om welke paddenstoel het juist gaat, dat is een ander paar mouwen. We hebben dan ook op veilig gespeeld en enkel die meegenomen waarvan we 100% zeker waren: oesterzwammen, chanterelles (na 3 uur zoeken had Sofie een hele goudmijn aan extreem grote chanterelles gevonden) en dan nog "shrimp mushrooms".

Al bij al hadden we toch voor een 30-tal dollars aan paddenstoelen gevonden. Terug thuis hebben Martin en Sue dan een overheerlijke risotto en steak met chanterellesaus bereid. Om je vingers bij af te likken! Het was super lekker en misschien wel belangrijker: we leven nog ;-)

Hyatt Regency SF Holiday Lighting Ceremony

2007-11-19T20:39:00.000-08:00

Afgelopen vrijdag is hier in San Francisco de einderjaarsperiode ingegaan. Samen met Dave en Marijke en Przemek (een visiting co-worker van Sofie) zijn we naar het Hyatt gegaan aan Market en Embarcardero (vlakbij de Ferry building dus). Binnen in de indrukwekkende lobby van het hotel stonden prachtige miniatuur taferelen (huisjes, treintjes in de sneeuw), een hele grote kerstboom en duizenden lichtjes die van boven aan het plafond de lobby in hingen.

Die lichtjes werden vrijdagavond dan ook voor het eerst met koorgezang en al erbij aangestoken. Heel romantisch. We waren al direct in de juiste sfeer. Ook buiten hing het Embarcadero Center vol met lichtjes die na een kort vuurwerk ook werden aangestoken. Een prachtig zicht, vooral ook omdat het die avond heel "foggy" was, waardoor je mooie scattering effecten kreeg. Neem daarbij nog de ice skating ring, met op de achtergrond de palmbomen van Embarcadero, en het plaatje was volledig.

We hebben de avond afgesloten met een geslaagd dinner in de Market Bar. De kobe beef was heel lekker en ook het vispannetje van Sofie was zo lekker dat we er zelfs niet van mochten proeven. De rekening aan de andere kant was iets minder appetijtelijk...

De foto's die je hier ziet werden op professionele wijze door Przemek gemaakt.

Eindejaarslijstjes

2007-11-13T20:43:00.000-08:00

De kerstman en sinterklaas zijn nog niet gepasseerd, maar door halloween en thanksgiving ben ik al helemaal in de eindejaarsstemming. En wat hoort daar bij: eindejaarslijstjes natuurlijk. Waarschijnlijk ben ik er dus nogal vroeg bij, maar hier zijn mijn 5 favoriete cds van het afgelopen jaar (in willekeurige volgorde):

1. Radiohead - In Rainbows

Het 7de album en meteen ook een van mijn favoriete. Het komt heel dicht in de buurt van OK Computer, tot dusver Radioheads beste album ;-). Zoals jullie waarschijnlijk wel weten kan je zelf kiezen hoeveel je voor dit album betaalt om het te downloaden. Ik heb er 5$ voor betaald, wat me wel redelijk leek aangezien je er enkel digitale mp3's voor krijgt en geen cd met een hoesje etc. Favoriete nummers: Reckoner en House of Cards. Een aanrader!

2. Wolfmother - Wolfmother

Een Australische "hard rock" band. Een paar maanden geleden kwamen ze hier in San Francisco. De ticketverkoop startte zondag om 10am, ik wou er kopen om 11am en ze waren al uitverkocht. Jammer. Favoriete nummers: Woman en Joker and the Thief.

3. Two Gallants - What the Toll Tells

Indie rock uit onze hometown San Francisco. Een duo, gitaar en drums, vrij ruw met wat blues invloeden. Ondertussen hebben ze al een nieuwe cd uit, maar die heb ik nog niet kunnen gaan kopen. Favoriete nummers: hun singles Las Cruces Jail en Steady Rollin'.

4. Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare

Een Engelse indie rock band, opgericht in 2002 en met een ongelooflijke hype wereldberoemd geworden. Sofie en ik hebben het geluk gehad hen live te zien hier in San Francisco in de Warfield. Super optreden! Broekventjes, maar hun nummers swingen en rocken de pan uit zoals geen enkele andere groep rock kan schrijven en brengen. Favoriete nummer: D is for Dangerous.

5. Josh Ritter - The Animal Years

Leren kennen dankzij Sue en Lieselot en hier in San Francisco live zien optreden in Bimbo's 365 club. Een singer-songwriter uit Idaho. Een mengeling van Dylan, Springsteen en Cohen. Deze cd heb ik van Lieselot cadeau gekregen (danku Lieselot!). Zijn laatste album is ook heel goed, maar heb ik nog niet kunnen kopen. Je kan het wel in z'n geheel beluisteren op zijn website.

Als je je eigen muziek smaak in die van mij herkent, mag je altijd aanbevelingen achterlaten in de comments ;-)

Bart.

Dood in de Metreon

2007-11-13T19:03:00.000-08:00

Belgie heeft de afgelopen jaren zijn aandeel aan zinloze moorden ook wel gehad. Maar hier in Amerika is het al niet veel beter. Zondagavond werd er een jongen van 18 neergeschoten hier enkele bloks vandaan in de Metreon. Voor zij die SF kennen, dat is het cinema complex naast de Yerba Buena gardens vlakbij het conventie centrum. De reden was al even banaal als "voor een ipod" of "voor een sigaret". Het slachtoffer stond op de roltrap en achter hem stond de dader, die blijkbaar vond dat je op een roltrap niet mag stilstaan, maar dat je moet voortstappen. Na een korte discussie trok die gast een wapen en schoot die jongen 3 keer raak. Hij stierf dan ook in het ziekenhuis. De dader werd na een lange acthervolging gevat door een van de politieagenten die toezicht hield op het Oracle event. Leeftijd van de dader: 15 jaar...

Peru: Machu Picchu (and The Sacred Valley)

2007-11-11T09:39:00.000-08:00

Bart en Sofie in Machu Picchu

We zijn nu bijna 3 maand verder en dit is eindelijk de laatste post van onze gecombineerde Colombia - Peru reis. Na een tocht langs de Colca Canion, het Titicacameer, Cuzco en de Heilige Vallei zijn we dan eindelijk toegekomen op de hoofdbestemming van (ik denk wel) elke Peru reiziger: Machu Picchu.

Het typische Machu Picchu plaatje.

Sofie en ik waren vroeg aan de ingang en hadden het geluk van een lokale gids te vinden die ons een 3-tal uur zou rondleiden (tegen betaling natuurlijk). Op alle vorige sites hadden we de lokale gidsen afgewimpeld, maar nu waren we er zelf op zoek naar gegaan, want voor Machu Picchu leek het ons toch wel de moeite om wat achtergrond informatie te bekomen.

Sofie met een Alpaca muts.

En het moet gezegd: het was zeer indrukwekkend. Hoog boven op een berg (2430m) omgeven door indrukwekkende rotsen vind je deze indrukwekkende stad: "The lost city of the Incas". Straf, want deze stad is een hele lange tijd uit de aandacht van de mensen geweest en pas in 1911 door een archeoloog "ontdekt" en in de belangstelling gebracht. Nu wordt de site dan ook overrompeld door toeristen. Er is wel een beperking in aantal per dag (en het toegangsticketjes is ook niet goedkoop), maar toch hebben studies uitgewezen dat als het zo verder gaat, de site zwaar beschadigd wordt en uiteindelijk zelfs bedreigd wordt in haar bestaan.

Erosie zorgt voor aardverschuiving en
bedreigt het voortbestaan van Machu Picchu.

Op de rand van de afgrond.

Zoals je kan zien was het in de ochted heel mistig (begin van het regenseizoen). Maar in de namiddag klaarde het gelukkig een beetje op. We hebben ongeveer een 3-tal uur op de site rondgewandeld, en een kleine uitstap gemaakt naar de Sun Gate. Langs daar komen de wandelaars toe die via de beruchte Inca Trail Machu Picchu bezoeken.

Zicht vanuit de Sun Gate.

Na Machu Picchu was het terug naar Aguas Calientes en van daar in de vroege ochtend met de trein naar Olantaytambo in de Heilige Vallei. In plaats van ons terug te haasten naar Cuzco hadden Sofie en ik besloten om hier nog wat sites te bezoeken. In het busstation hebben we een taxi gecharterd (altijd een gedoe om een correcte prijs te onderhandelen) en hebben we ons naar Moray (cirkelvormige terrassen) en Salinas (zoutmijn) laten voeren. Twee mooie afsluiters van een geslaagde eerste Zuid-Amerika reis.

Mysterieuze circels in Moray.

Kleine trapjes om van terras naar terras te gaan.

Zoutwinning in Salinas.

Zoutterrasjes in Salinas.

Riviertje dat het zout aanvoert in Salinas.

Dit was het voor ons Colombia-Peru reisverslag. Als je nog meer foto's wil zien, dan kan je hier terecht.

Miss Marty's Hair Academy

2007-11-10T15:25:00.000-08:00

Omdat Bart het volledig met mij eens was omtrent mijn nieuwe kapsel, zijn we er vandaag dan maar op uit getrokken op zoek naar een nieuwe kapper. Langs heel wat omwegen zijn we terecht gekomen bij 'Miss Marty's Hair Academy', hier bij ons om de hoek. Het was zowat de enige kapper in de buurt die open was en waar ik zonder afspraak direkt binnen kon, anders zou ik (zoals altijd al) het salon zo snel mogelijk voorbij lopen omwille van alle lelijke pruiken in de etalage. En dan had ik het woord 'Academy' nog niet opgemerkt...

Jaja, dit is een school voor kappers, leerde ik toen ik op voorhand moest betalen (zeer gevaarlijk....) en slechts 8 dollar moest neerleggen. Bon, veel erger kon het niet worden dus ik heb me er maar aan gewaagd.

De beurt voor 8 dollar begon meteen met een wasbeurt, iets wat in de US zeer ongewoonlijk is. Toen ik mijn piepjonge kapster vroeg waarom zei ze (in 't Engels maar heb het zo wat vertaald): 'Er komen hier zoveel daklozen en ander gespuis uit 6th Street dat we de wasbeurt maar verplicht gemaakt hebben'. De reden kon mij niet veel schelen, ik vond het al een goed begin van de ervaring!

En ik moet zeggen: de hele ervaring was positief. Een goede jonge kapster die gemotiveerd was (en dus niet haar eigen highlights ligt te doen ondertussen). Ze had ook wat nieuwe technieken om layers te maken, en van de fifties carre af te geraken. Ik durf eindelijk terug over 't straat en dat voor slechts 8 dollar! Ik denk dat ik mijn kapsalon gevonden heb :-)

Naast het salon was de verkoopszaal voor de SOMA GRAND appartementen. Met mijn nieuwe kapsel durf ik alles, dus ook daar binnenstappen en doen alsof we een appartementje willen kopen. We hebben zelfs een rondleiding versierd. Een primeur want het gebouw (een wolkenkrabber bij ons om de hoek) is nog maar een week toegankelijk. Ik moet zeggen: het uitzicht vanuit de appartementen is echt super. En de appartementjes zelf zijn, voor een junior met den (lees: 1 slaapamer en een mini-bureauke) zeer ruim en mooi. Wel beetje duur....
Op de foto hieronder zie je het gebouw. Let ook op het kunstwerk rechts onderaan: 1% van de kostprijs van elke wolkenkrabber gaat hier verplicht naar kunst (als je ziet wat dat is per appartement, dan koop ik mij liever een mooi schilderij voor binnen dan voor dit glazen gedrocht vanbuiten....)

Met technisch Engels kom je niet ver bij de kapper

2007-11-09T17:22:00.000-08:00

Na een heel drukke en stresserende periode had ik vandaag eindelijk eens een namiddag zonder deadlines (of, omdat we dit weekend een rustig weekend hebben kon ik gerust wat werk uitstellen naar zaterdag en zondag want maandag wordt me wel weer het dagje -- nu niet aan denken). Ik was thuis gebleven omdat ik stipt om 12u een rapport moest opleveren, en dus geen tijd wou verliezen deze ochtend met een uur op de BART zitten (jaja, bij mij gebeurt alles altijd op de valreep). Na hard labeur in de ochtend, en omdat ik nu toch in 't stad was gebleven, leek het een super idee om vlug naar de kapper te gaan voor een ontspannende namiddag!

De keuze was HairShaper omdat die kapper de vorige keer goed was meegevallen. Nu, misschiens is het omdat mijn woordenschat in verband met haarstijlen niet al te uitgebreid is (moet dringend wat meer roddelboekskes lezen!), maar als je 'thinned and layered and young' vraagt, dan verwacht je al zeker niet wat ze ervan gemaakt hebben! Het is de meest saaie 'carre' ooit geworden. Geen laagjes te zien. Zeker niet jong. En vooral niet uitgedund (mijn hoofd is 10cm gegroeid aan alle kanten, behalve in de hoogte).
De kapster was dan ook bezig met haar eigen 'highlights' tijdens het knippen. Een stuk knippen, haar highlights product uitwasen, ander stuk knippen, haar eigen haar gaan kammen, ... Nog nooit meegemaakt. Bon, ik hoop maar dat ze het knippen van haar eigen coupe aan een van haar collegas overlaat, want veel bakt ze er niet van.

Al een geluk is mijn 'carre' nog net lang genoeg om in een mini-staartje te doen, wat ik dan ook voor de ogen van de kapster gedaan heb (slecht van mij, na al haar moeite om er een ballon van te maken :-). Dus, in plaats van goedgekapt het weekend te beginnen, ben ik maar vlug onder de douche gaan staan om alle lak en andere plikplak die het haar nog boller deden staan eruit te wassen.

De 'highlights' zijn wel goed, dus dat resultaat weerhoudt me ervan om een vreselijke Yelp review te schrijven. Straks eens zien wat Bart ervan vindt, en als hij mij gelijk geeft ga ik morgen een nieuwe coupe vragen (lekker assertief in de US!). En in het andere geval: 't is hier echt winter aan het worden, dus ik kan me nog altijd een hippe muts aanschaffen :-)

Halloween

2007-10-31T18:20:00.000-07:00

Na gisteren een zware aardbeving (die we raar maar waar niet gevoeld hebben) en een zelfmoord in de BART Powell station (die we gelukkig niet gezien hebben), is het vandaag Halloween. Een eventful week zoals wij dat hier noemen. Wij hebben Halloween vorige week zaterdag al gevierd op het dakterras van Martin en Sue. Sofie was een vampier, Lieselot een heks en ik een monster. Maar mijn masker was iets te warm en heb het dus niet al te veel opgehouden.

Lieselot "de heks" en Sofie "de vampier".

Hier samen met Bart "het monster"
(daar heb ik geen masker voor nodig).

Marilyn, ehm, Martin "Manson".

Primoz en Sue.

Vanavond ga ik terug bij Martin en Sue pumpkin soep, pumpkin curry, pumpkin martini, pumpkin taart, etc. eten. Sofie en Lieselot gaan Halloween in Las Vegas vieren. Zij zitten nu hopelijk op de vlieger. Op het programma staan voor hen vandaag en morgen Las Vegas en Death Valley. Vrijdag vlieg ik dan ook naar Las Vegas en dan gaan we zaterdag en zondag samen naar de Grand Canyon en zondagavond staat er 'O' van Cirque du Soleil op het programma. Maandag om 7u vliegen we dan terug om op tijd op het werk te zijn.

Josh Ritter

2007-10-24T11:50:00.001-07:00

Eergisterenavond is Lieselot, Sofie haar zus toegekomen. Zij zal hier twee weken blijven en sluit de hele reeks bezoeken af die we de afgelopen maanden gehad hebben. Het weer zit hier alleszins al mee voor haar: het is super mooi. Een van de eerste activiteiten die Sofie en ik gepland hadden was om naar een optreden van Josh Ritter te gaan. Sue, de vriendin van Martin, een collega van mij, is een echte fan en heeft ons Josh Ritter leren kennen. Het toeval is nu, dat Lieselot voor mij een cadeautje bij had (naast alle chocolade natuurlijk): een cd van Josh Ritter. Blijkbaar is Lieselot ook een echte fan en vond ze dat het hoog tijd was voor mij om Josh Ritter te leren kennen. Lieselot wist niet dat we woensdagavond naar een optreden van Josh Ritter zouden gaan. Straf toeval he!

Het optreden was in Bimbo's 365 Club in North Beach. We hadden om 7pm afgesproken met Alaric, Sue en Martin om bij Alaric thuis eerst buritos te eten en daarna naar het optreden af te zakken. De buritos waren goed (wel niet Lieselot haar ding precies). Het optreden was ook heel goed. Als Josh Ritter bij jou in de buurt komt moet je zeker gaan kijken! Zijn cds kan ik ook zeker en vast aanraden!

Voor de rest heeft Lieselot het hier precies wel naar haar zin. Ze heeft gisteren al half San Francisco afgewandeld en Alcatraz bezocht. Hier kan ze natuurlijk ten volle haar nieuwe SLR uitproberen.

Dit weekend staat er een dinner met Marijke en Dave op het programma en een Halloween feestje bij Sue en Martin (daarvoor moeten we wel nog outfits zien te vinden). Lieselot en Sofie gaan ook een auto huren om wat rond te cruisen. Ik ga dit weekend overdag thuis blijven om achterstallig werk in te halen.

The Sacred Valley

2007-10-21T21:12:00.000-07:00

Nog een post over onze trip naar Peru! Op aanvraag deze keer veel meer foto's. De meeste bezoekers nemen de Inca trail naar Machu Picchu, maar die moet je al lang op voorhand boeken. Omdat wij nogal late beslissers zijn was er dus geen plaats meer. Dus hebben we maar onze eigen toer van the 'Sacred Valley' gedaan: te voet met de rugzak. En het was zeer zeker de moeite (het kan bijna niet dat de Inca trail mooier is :-). De eerste stop was 'sachsaywaman' (spreek uit: Sexy Women), een oude Inca stad net naast Cuzco.

Sofie aan de ingang van 'Sexy Woman'

Bart aan een van de vele doorgangen.

De Inca's bouwden hier in een zigzag patroon om potentiele aanvallers het moeilijker te maken

Straf hoe al die blokken mooi in elkaar passen.

Bart op 'Sexy Woman'

Viva El Peru. Zicht vanop 'Sexy Woman'

Na 'Sexy Woman' gingen we te voet verder bergop richting de volgende site: Q'enko. Een site met allemaal inkervingen van de Inca's en ook een gigantisch altaar in de rotsen.

Na Q'enko, wij terug de weg op voor een uurtje stappen naar de volgende Inca site vlakbij Cuzco: Puca Pucara. Maar eerst enkele sfeerbeelden van de weg ernaartoe.

De weg naar Puka Pukara.

Lama of Alpaca?

Cavia's (let op het bakje voor 'tips')

Sofie aan de poort van Puka Pukara.

Puka Pukara. Van hieruit had je een prachtig zicht op de vallei.

Aan Puka Pukara moesten we maar de weg oversteken en kwamen we bij de 4de site die andere bezoekers normaal gezien met een busje vanuit Cuzco bezoeken (i.p.v. te voet met een volle rugzak).

Tambomachay (de Inca baden)

Na vorige 4 sites bezocht te hebben was het al middag en hoog tijd om door te reizen naar Pisac. De site die we hier bezocht hebben vinden we nog steeds het hoogtepunt van onze Peru reis (jaja, zelfs mooier dan Macchu Pichu). Reden? Hoog boven op een berg gelegen die je via wreed steile trapjes moet beklimmen (niet voor mensen met hoogtevrees). Boven had je dan ook een prachtig uitzicht op de vallei. En daarbovenop komt dan nog is dat we daar zowat als enigen rondliepen (geen bussen met toeristen dus!). Dus voor wie ooit naar Peru reist: vergeet zeker Picas niet te bezoeken! Hier enkele foto's:

Na de klim op de Picas ruines waren we behoorlijk uitgeput en hebben we een taxi gecharterd terug naar het dorpspleintje. Daar hebben we snel nog wat lekkere empanada's gegeten en ons opgefrist op onze hele gezellige kamer.

Empanada's met kaas, mmmm.

De avond hebben we afgesloten met een sauna (jaja!) en een dinner in een van de weinige verlaten restaurants (hier waren echt bijna geen toeristen). De volgende dag hebben we de voormiddag doorgebracht op de markt (hier waren natuurlijk wel veel toeristen).

Na het shoppen hebben we de bus genomen naar onze laatste stop in de Heilige Vallei: Ollantaytambo. Van hieruit zouden we in de avond de trein pakken naar Aguas Callientes (de uitvalsbasis voor Macchu Pichu). Ook hier een prachtige site, maar spijtig genoeg met massa's toeristen!

Bart voor een van de enorme stenen: hoe de Inca's die tot op de bouwplaats kregen is mij nog steeds een raadsel.

In afwachting van onze trein naar Aguas Callientes hebben we nog een gezellig restaurantje gevonden waar je zelfs kaasfondue kon eten. Wij hebben het wel bij gluhwein en een "normale" menu gehouden. Sofie heeft er wel maar 1 hapje van gegeten, want ze is daar behoorlijk ziek geworden...

Voila, dat was het voor de Heilige Vallei. De volgende Peru post zal (eindelijk) over Macchu Pichu gaan ;-)

Driver's License

2007-10-19T16:59:00.001-07:00

Vandaag voelden Sofie en ik ons precies terug 18 jaar oud. We gingen namelijk ons rijexamen doen. Sofie haar praktisch en ik mijn theorie. Wij dus een auto gaan huren bij Hertz. Het eerste dat we te horen kregen was dat ze dat niet toelieten met hun huurauto's, alhoewel Sofie gebeld had om te vragen of dat mocht. Na aandringen dan toch een auto meegekregen. En dan maar wat toertjeblok gaan rijden in Oakland (want daar had Sofie examen). Tijdens Sofie haar examen ging ik mijn theorie doen (stress, stress). Na lang wachten was ik dan eindelijk aan de beurt. Maar uiteindelijk mocht ik mijn examen niet doen, want ik had mijn DS formulier niet bij. Aaarghhh, niet aan gedacht natuurlijk. Voor niets naar Oakland gekomen. Maar gelukkig was Sofie er door, ondanks het feit dat ze "af en toe te snel rijdt" en dat ze niet "stopt voor de stoplijn". Ik ga dus een afspraak maken volgende week en zo snel mogelijk die theorie doen nu het nog fris in mijn kopke zit.

Cuzco

2007-10-07T17:21:00.000-07:00

In de reeks "Colombia - Peru" volgen nog drie posts. Dit is de eerste van deze drie laatste.

De busrit Puno - Cuzco hebben we overleefd, maar nog steeds ziek, wou ik toch wel direct in een bed kruipen. Dus bij aankomst: onmiddellijk een van de kleine taxi's in en naar de Plaza de Armas, waar we al snel een hostel vonden. De eerste nacht hadden ze geen kamer meer met zicht op het plein, maar de tweede nacht kregen we een mooie kamer (op aanraden van de Trotter) met deze uitzichten:

Cuzco is een mooi stadje, maar op een dag heb je het toch wel gezien. De belangrijkste reden waarom toeristen naar Cuzco komen is dat het de uitvalsbasis is voor een trektocht naar Machu Picchu. Heel populair om daar te geraken is een wandelroute, die, denk ik, een 4-tal dagen duurt. Die route wordt "de Inca trail" genoemd, een beetje misleidend, want er zijn natuurlijke meerdere wandelpaadjes die door de Inca's gebruikt werden om naar Machu Picchu te gaan. Maar toch, voor deze route moet je een "permit" hebben, die al snel een jaar op voorhand uitverkocht is. Aangezien wij nogal late planners zijn, zat dit voor ons er niet in. Als alternatief hadden we besloten om een trektocht te doen (deels wandelen, deels bus) naar de Sacred Valley en dan vanuit Olantaytambo een trein te nemen naar Aguas Calientes, het laatste dorpje voor Machu Picchu. Dus, het eerste wat we in Cuzco gedaan hebben, na een goede nachtrust, is treintickets gaan kopen, want ook de trein raakt snel volgeboekt.

In de namiddag hebben we dan in Cuzco zelf wat rondgewandeld en zijn we met de "Billeto Touristico", een ticket dat je toegang verschaft tot (bijna) alle belangrijkste ruines, enkele bezienswaardigheden in Cuzco gaan bezoeken. De musea zelf waren niet zo echt de moeite, wel de sfeer in de vele smalle steegjes in de wijk San Blas.

Maar, aangezien ik toch nog niet super was, hebben we vooral wat op terrasjes gezeten...

Mijn maag kon de pisco sour toch nog niet zo goed aan, maar de mate de coca deed wonderen en tegen de avond was ik zo goed als genezen en klaar om de volgende dag onze tocht door de heilige vallei aan te vatten.

Bezoek!

2007-10-01T21:13:00.000-07:00

Ons vorig bezoek (Wim en Kristof) was nog maar net weg, en de volgenden stonden hier al: Frederik, Gert, Wim en Bert (zoals hieronder op de foto te zien).

4 vrijgezellemannen in San Francisco, wat gaat dat geven?

Wim is net zoals ik (en Sofie nu ook eigenlijk) "nen Adams". Samen organizeren wij al een aantal jaren een weekend voor een hele bende dat we Adams&Adams weekend gedoopt hebben. Maar dit jaar konden Sofie en ik er spijtig genoeg niet bij zijn. En dat deed toch wel op die moment serieus pijn. Dus we vinden het super plezant dat we nu toch nog een beetje de sfeer van het Adams&Adams weekend kunnen proeven: een frigo vol met bier en spek met eieren als ontbijt!

Mijn favoriete bier, en ja, niet alleen omdat het mijn naam draagt.

Spek met eieren tussen een bagel. Tegenwoordig vaste kost bij onze bezoekers.

Love Parade op zijn San Franciscaans

2007-09-29T16:24:00.000-07:00

Vandaag hadden we eindelijk eens een rutig dagje. Vanavond komen Wim, Bert, Freddy en Gert, 4 vrienden uit Leuven op bezoek, en daarom hadden we niets gepland. Maar nu landen ze pas om 21u, dus een hele dag tijd voor ons om van het supergoede weer te genieten.

Dus gingen we op stap om een hoesje te kopen voor mijn nieuwe iPhone (Jaja, Bart kon het niet laten en heeft dan maar een iPhone gekocht als kadootje voor mij. En ik kon dat niet weigeren natuurlijk :-)). En onderweg kwamen we tot de vaststelling dat San Francisco alweer op zijn kop stond en er door Market street een parade aan de gang was. En wat is nu het leuke van een iPhone? Dat je altijd een camera bij hebt natuurlijk. Hieronder wat sfeerbeelden. De blote manen met penisringen (vies!) heb ik maar niet digitaal vastgelegd....

Fall Quarter has Started

2007-09-29T09:34:00.000-07:00

Deze week is het fall quarter begonnen op Stanford, wat zowat overeenkomt met de opening van het academiejaar in Leuven. Een hele drukte dus op de campus. Maar ook op het werk zelf: onze groep is weeral een pak groter geworden. We zijn nu met 1 professor, 4 (!) post-docs en een twaalftal graduate students. Gedaan dus met de rust van het summer quarter.

Ook buiten het werk leek deze week wel op de eerste week van een academiejaar in Leuven. Maandag zijn Wim en Kristof teruggekomen van hun trip en we wilden hen dan toch nog een beetje het avondleven in SF laten kennen. Hoogtepunt op culinair gebied was EOS, een trendy restaurant/wijnbar waar we samen met Marijke en Dave gaan eten zijn voor het goede doel: de women clinic waar Marijke vrijwilligerswerk doet. Ik dacht dat 15% van de inkomsten van het restaurant die avond werd afgestaan voor het goede doel. En het eten was super lekker: we hebben tapasgewijs vanalle kleine gerechtjes besteld en gedeeld. Super super lekker, en al bij al was het niet zo duur (ronde de 45$ de man)! EOS staat nu bovenaan mijn favoriete restaurant lijstje.

Woensdag was voor Wim en Kristof de laatste avond en wat mag je (naast Alcatraz) zeker niet missen als je naar SF komt? Sushi! Wij dus naar Sushi Groove South (de meest hippe sushi van SF). Wim was geen voorstander, maar was snel gewonnen voor de tonijn en zalm sushi ;-) Ik heb nog geprobeerd van hen het serieuzere werk te doen eten (zeeegel en zalmeieren), maar toen hebben ze toch wel gepast.

Donderdag om 5u15 opgestaan om samen met Wim en Kristof naar SFO te gaan, want hun vlucht vertrok rond 9u. Wim en Kristof: het was super tof dat jullie die verre reis (en heel lange terugreis ;-)) gedaan hebben om ons te bezoeken!

's Avonds zijn we samen met Martin en Sue (Martin is een nieuwe collega van mij) naar de Arctic Monkeys gaan kijken/luisteren in the Warfield Theatre. Niet super bekend hier, maar de zaal was wel uitverkocht en wie er was was dan ook een echte fan. En het was de moeite! Amaai. Na het optreden zijn we nog eventjes in Club 6, een van de meest beruchte clubs in SF, uitgeweest. We konden nog net voor de 'cover' binnenglippen, met als gevolg dat er nog niet veel volk was en dat we zowat de enigen op de dansvloer waren. We zijn dan ook niet lang gebleven.

Gisteren hadden we terug met Martin en Sue afgesproken om de Braziliaan onder ons (Bossa Nova) nog een keer uit te proberen. Het was heel lekker, beter als de vorige keer: vooral de mussels en de peixo frito, mmmm. En zelfs de zwarte bonen waren heeeeeel lekker. Maar de reden waarom we nog zouden teruggaan zijn de mochito's: strawberry mochito en cucumber mochito zijn echt super lekker.

Nog een typische SF annecdote van die avond. We zitten daar naast een groep van 10 vrouwen, die, althans zo dachten we, een bachelorette party hadden. We vroegen dan ook wie er ging trouwen. Maar blijkbaar waren zij gewoon aan het uitgaan. Dus ik vroeg: en waar zitten de mannen dan? Ah, wij zijn allemaal single, op een na. En blijkbaar is dat echt wel de statistiek hier: 9 op de 10 vrouwen zijn desperately op zoek naar de geschikte beta male. En die kunnen ze spijtig genoeg in SF niet vinden, gay capital of the world.

Vandaag gaan we een beetje genieten van onze (tijdelijke) rust, want vanavond komt er nieuw bezoek: een bende van 4 vrijgezellemannen, vrienden uit onze studententijd. Ik denk dat zij hier wel graag gaan uitgaan ;-)

ps: onze resterende blog posts van onze reis naar Peru komen er aan!